ايمان آوردند ، امکان ندارد «صدّيقان» باشند ، بلکه مقصود از اين آيه ، اهل بيت است ؛ زيرا آنان «صادق» و «صدّيق» [واقعى و بى کم و کاست] اند و تفصيل اين مطلب ، خواهد آمد .

درباره اين آيه خداىِ متعال که مى‌فرمايد : وَمَن يُطِعِ اللهَ وَالرَّسُولَ فَأُولئِک مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللهُ عَلَيْهِم مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولئِک رَفِيقاً ؛[٣٧]

و کسانى که خدا و رسول او را فرمان بَرَند با کسانى‌اند که خدا بر آن‌ها نعمت ارزانى داشت ـ يعنى پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان ـ و چه نيک همدمانى‌اند اينان.

ابن شهرآشوب در مناقب آل ابى طالب از ابن عبّاس روايت می‌کند که گفت :

« مِنَ النَّبِيِّينَ يعنى محمّد ، وَالصِّدِّيقِينَ يعنى على ـ که نخستين کسى بود که پيامبر را تصديق کرد ـ وَالشُّهَداء يعنى على و جعفر و حمزه و حسن و حسين ٤ -

سپس گفت : همه پيامبران «صِدّيق»اند ، و هر صدّيقى پيامبر نيست ؛ و صدّيقان همه‌شان صالح‌اند ، و هر صالحى صدّيق نمى‌باشد ، و هر صدّيقى شهيد نيست .

اميرالمؤمنين ، صديق و شهيد و صالح بود . پس سزاوار دارا بودن تمامى صفات صديقان و صالحان است ، جز نُبوّت .

[٣٧] . سوره نساء (٤) آيه ٦٩ -