لغت : «صادق» شخص حق گوست که به حق عمل مى‌کند ؛ زيرا «صادق» صفتِ مدح است و اين صفت ، به کار نمى‌رود مگر بر آن که راست گويى‌اش شايسته (مدح و) ستايش باشد .

معنى : آن گاه خداىِ سبحان مؤمنانى را که خدا را تصديق مى‌کنند و به نبوّت پيامبر اقرار دارند ، مخاطب ساخت ، فرمود : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللهَ يعنى از گناهان بپرهيزيد و دورى کنيد وَکونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ و با صادقان باشيد ، آنان که در اَخبارشان راست مى‌گويند و دروغ گو نمى‌باشند .

معناى آن اين است که : بر مذهبِ کسى باشيد که صدق (و راستى) را در گفتار و کردار به کار مى‌برد ، و با وى همدم و دوست شويد .

مانند قول شما که مى‌گوييد «من در اين مسئله با فلانى‌ام» ؛ يعنى در آن مسئله به او اقتدا مى‌کنم .

خدا در سوره بقره «صادقان» (راست گويان) را اين گونه توصيف مى‌کند :

وَلکنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللهِ وَالْيَومِ الآخِرِ أُولئِک الَّذِينَ صَدَقُوْا وَأُولئِک هُمُ الْمُتَّقُونَ؛[٢٣٣]

ليکن نيکوکار کسى است که به خدا و روز آخرت ايمان آورد آنان کسانى‌اند که راست گفتند ، و آنان همان پرهيزکاران‌اند .

[٢٣٣] . سوره بقره (٢) آيه ١٧٧ -