مردى نزد ابوبکر آمد و گفت : آيا به نظر تو «زنا» به قَدَر است ؟ ابوبکر پاسخ داد : آرى . آن مرد گفت : خدا آن را برايم پيش مى‌آورد ، سپس مرا عذاب مى‌کند ؟ ابوبکر پاسخ داد : بلى ، اى فرزند لَخْناء ، به خدا سوگند ، اگر نزدم کسى بود به او مى‌گفتم که بينى‌ات را بِبُرَد .[٣٤٨]

اين برخورد را ما نزد على نمى‌نگريم ، چه او به مردم مى‌فرمود : از من بپرسيد پيش از آنکه مرا نيابيد .

عالِم به احکام از سؤال نمى‌هراسد ، بلکه پرسش ، خرسندش مى‌سازد ، به عکس کسى که حُکمِ شرعى را نمى‌داند ؛ زيرا از سؤال مى‌ترسد . اين رفتار را از ابوبکر و عمَر شاهديم .

ابو عثمان نَهْدى روايت کرده است که :

مردى ـ از بنى يَرْبوع يا بنى تَميم ـ درباره وَالذَّارِياتِ و وَالْمُرْسَلاَتِ و وَالنَّازِعَاتِ يا بعضى از آن‌ها ، از عمَر سؤال کرد .

[٣٤٧] . الاستيعاب ١ : ٦٨ ؛ و نگاه کنيد به ، تفسير قرطبى ١٥ : ١٦٢ ؛ مقدمه ابن خلدون ١ : ١٩٧ ؛ جواهر المطالب (ابن دمشقى) ١ : ٧٦ ؛ غريب الحديث (خطابى) ٢ : ٢٠١ -

[٣٤٨] . اين حديث را لالکائى در «اعتقاد اهل السنّه ٤ : ٦٦٣ ، حديث ١٢٠٥» نقل کرده است ، و به نقل از آن در «کنز العمال ١ : ٣٣٤ ، حديث ١٥٣٧» ، تاريخ الخلفاء ١ : ٩٥ -