مردم ، روز اُحُد ، از اطراف پيامبر مى‌گريختند ، حتى عثمان بن عفّان ؛ زيرا او اول کسى بود که فرار کرد و به مدينه در آمد ، درباره او نازل شد : إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ ؛[٤١٩] کسانى که روز برخورد دو گروه ، روى گرداندند و گريختند .[٤٢٠]

فخر رازى مى‌نويسد :

از فراريان عُمَر بود جز اينکه او از نخستينِ آن‌ها نبود و زياد دور نشد ، بلکه بر کوه ثابت ماند تا پيامبر بر آن بالا رود .

از آنان عثمان بن عفّان بود که با دو نفر از انصار ـ سعد و عُقْبَه ـ پا به فرار گذاشت ، آنان گريختند تا به جاى دورى رسيدند ، آن گاه بعد از سه روز بازگشتند ![٤٢١]

نيشابورى مى‌گويد که ، قَفّال گفت :

آنچه اخبار ـ فى الجمله ـ بر آن دلالت دارد اين است که گروه اندکى روى گرداندند و فرار کردند و دور شدند ، بعضى شان به مدينه درآمدند و بعضى شان به جوانب ديگر رفتند و از جمله فرار کنندگان عُمَر بود .[٤٢٢]

آلوسى مى‌نويسد :

[٤١٩] . سوره آل عمران (٣) آيه ١٥٥ -

[٤٢٠] . المغازى ١ : ٢٧٨ ـ ٢٧٩ ؛ و نگاه کنيد به ، صحيح بخارى ٥ : ٣٥ (از عثمان بن موهب) ؛ مجمع الزوائد ٩ : ١١٥ -

[٤٢١] . تفسير فخر رازى ٩ : ٤٢ -

[٤٢٢] . تفسير نيشابورى ٢ : ٢٨٧ -