علی ، فرمود : چون در جنگ اُحُد مردم از پيامبر چشم پوشيدند و فرار کردند ، در ميان کشته شدگان نگريستم رسول خدا را نديدم . با خود گفتم : به خدا سوگند ، رسول خدا کسى نيست که بگريزد و [ نیز به آسمان ] بالا بُرد ، از اين رو براى من کارى بهتر از اين نيست که بجنگم تا کشته شوم . غلاف شمشيرم را شکستم ، آن گاه بر گروهِ دشمن حمله کردم . از هم شکافته شدند . در اين هنگام ، رسول خدا را ميانشان ديدم .

بارى ، در آن روز شانزده ضربت بر على فرود آمد ، هر ضربتى او را به زمين مى‌افکند و جز جبرئيل کسى او را بلند نمى‌کرد .[٤٢٦]

و در سخنِ ديگر از آن حضرت رسيده است که فرمود :

گفتم اى رسول خدا ، اين فتنه اى که خدا تو را خبر داد چيست ؟

[٤٢٥] . امالى طوسى : ٥٤٧ ، مجلس ٢٠ ، حديث ٤ ؛ خصال صدوق ٢ : ٥٥٦ ؛ مناقب کوفى ١ : ٤٨٦ ، حديث ٣٩٢ ؛ تاريخ طبرى ٢ : ١٩٧ ؛ المعجم الکبير ١ : ٣١٨ ، حديث ٩٤١ ؛ کشف اليقين : ٤٢٤ -

[٤٢٦] . اُسُد الغابه ٤ : ٢٠ ـ ٢١ -