فَلَوْ أنّ الباطِلَ خَلَصَ من مِزاجِ الحَقِّ لَمْ يَخْفَ على المُرْتادين ، ولو أنّ الحقَّ خَلَصَ مِن لَبْس الباطل لاَنْقطَعَتْ عنه ألْسُنُ المُعانِدين ؛ ولکن يُؤْخَذ مِن هذا ضِغْثٌ ومِن هذا ضِغْثٌ فَيُمْزَجانِ ، فهنالک يَسْتَوْلي الشيطانُ على أوليائه ، ويَنْجُو الّذين سَبَقَتْ لَهُم مِنَ الله الحُسْنى؛[٨]

«پس اگر باطل با حق در نياميزد ، حقيقت جو آن را شناسد و داند ؛ و اگر حق به باطل پوشيده نگردد ، دشمنان را مجالِ طعنه زدن نمانَد ، ليکن اندکى از اين و آن گيرند ، تا به هم درآميزند و شيطان فرصت يابد و حيلت برانگيزد تا بر دوستانِ خود چيره شود ـ و از راهشان به دَر بَرد ـ امّا آن را که لطف حق دريافته باشد ، نجات يابد و راهِ حقّ را به سر برد».[٩]

و نيز آن حضرت به حارث بن حوط لَيْثى ، فرمود :

يا حارث ، إنّک ملبوس عليک ! إنّ الحقَّ لا يُعْرَفُ بالرجال اِعْرِفِ الحقَّ تَعْرِف أهلَه ؛[١٠]

اى حارث ، امر بر تو مشتبه شده است ! حق را با اشخاص نمی‌توان شناخت ؛ حق را بشناس اهل آن را مى‌شناسى .

[٨] . نهج البلاغه ١ : ٩٩ ـ ١٠٠ ، خطبه ٥٠ ؛ شرح نهج البلاغه ٣ : ٢٤٠ -

[٩] . نهج البلاغه ، ترجمه دکتر سيّد جعفر شهيدى ، خطبه ٥٠ ، ص٤٣ -

[١٠] . أنساب الأشراف : ٢٣٨ ـ ٢٣٩ ؛ امالى طوسى : ١٢٤ ، حديث ٢١٦ ؛ تفسير قرطبى ١ : ٣٤٠ ؛ و نگاه کنيد به ، وسائل الشيعه ٢٧ : ١٣٥ ، حديث ٣٢ ؛ بحار الأنوار ٢٢ : ١٠٥ ، حديث ٦٤ -