سيکونُ من بعدي فتنةٌ ، فإذا کان ذلک فالْتَزِمُوا عليّ بن أبي طالب ؛ فإنّه أوّلُ من آمَنَ بي ، وأوّلُ مَن يُصافِحُني يومَ القيامة ؛ وهو الصّديقُ الأکبر ، وهو فاروقُ هذه الأُمّة ، وهو يَعْسُوب المؤمنين؛[٥٨]

پس از من فتنه‌اى روى مى‌دهد ! در آن هنگام از على جدا نشويد ؛ چه او نخستين کسى است که به من ايمان آورد ، و اول کسى است که روز قيامت با من مصافحه مى‌کند.

و اوست صدّيق اکبر وفاروق اين امّت و پادشاه مؤمنان.

در تاريخِ دمشق به اسنادش از ابن عبّاس آمده است که گفت :

ستکونُ فتنةٌ فَمَن اَدْرَکها منکم فعليه بخصلتين : کتاب الله وعليّ بن أبي طالب ؛ فإنّي سمعتُ رسولَ الله يقول ـ وهو آخذ بيد عليّ ـ هذا أوّلُ مَن آمن بي ، وأوّلُ مَن يُصافِحُني ، وهو فاروقُ هذه الأُمّة ، يَفْرُقُ بين الحقّ والباطل ، وهو يَعْسوب المؤمنين ، والمالُ يَعسوب الظَلَمة[٥٩] ، وهو

[٥٨] . الإصابه ٧ : ٢٩٣ ؛ اُسُد الغابه ٥ : ٢٨٧ ؛ و مانند اين سخن از ابن عبّاس نقل شده است ، نگاه کنيد به ، اليقين (ابن طاووس) : ٥٠٠ -

[٥٩] . اين جمله در جوامع حديثى شيعه و سنّى آمده است ـ هرچند بعضى از اهل سنّت آن را از موضوعات شمرده‌اند ـ به جاى آن ، عبارت «المالُ يَعْسُوب الفُجّار» و«المالُ يَعسوب المنافقين» نيز در بعضى منابع ، شايان توجه و رژف انديشى است .

اين سخن ، از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم درباره على ١ روايت شده است ، و خود آن حضرت نيز آن هنگام که در بيت المال بصره درآمد و چشمش به دينارها و درهم هاى آن افتاد ـ و در ديگر جاها ـ آن را بر زبان آورد .

مقصود از اين سخن اين است که : قلب هاى مؤمنان شيفته آن حضرت‌اند ، و اميرى او را خواستارند ، و به او تمسُّک مى‌جويند ؛ و امام على ١ بر پاک فطرتان با ايمان فرمان رواست .

ليکن ظالمان و فاسقان و منافقان ـ و همه کسانى که حق و عدل را برنمى تابند ـ و ياران و هواداران آن‌ها ، بنده دنيا و دل داده مال و شيداى امکانات مادى و رفاهى‌اند ، مال و دنيا بر قلبشان حکومت مى‌کند ، براى آن به هر پليدى دست مى‌يازند و هر ناروايى را مرتکب مى‌شوند و به هر زشتى خود را مى‌آلايند ، و در راستاى رسيدن به آن حاضرند هر کارى را ـ هرچند برخلاف دين و شريعت باشد و به انکار دين و غصب حقوق ديگران بينجامد ـ انجام دهند .

پيشواى اين گروه از مردم که عنوانِ «ظَلَمة» فصل مشترک سيره عملى و رفتارى و بازتاب نهفته هاى درونى شان مى‌باشد ـ زيرا ظلم به دين و به خود و به جامعه و ديگران مى‌کنند ـ مال است که منشأ شکل گيرى بسيارى از فتنه‌ها و وقوع رُخ داده هاى دردناک و رنج آور است ؛ آنان پيرو مال‌اند ، مال را در هرجا و در دست هرکس که بيابند فرمان بردارش مى‌شوند ، و در اين راستا مى‌کوشند به ديگر چيزها نينديشند و يا آن‌ها را به فراموشى سپارند (م) .