اهالى آن از روى ترس و وحشت تسليم شدند ؛ از اين رو ، فَدَک از اموالى است که به اتّفاق علماىِ شيعه و سنّى ، ويژه پيامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و خالص براى اوست ؛ زيرا خداى متعال مى‌فرمايد :

وَمَا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْل وَلاَ رِکاب وَلکنَّ اللهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَن يَشَاءُ وَاللهُ عَلَى کلِّ شَيء قَدِيرٌ؛[١٤٣]

و آنچه از (اموال و دارايى هاى) آنانْ که شما (براى دستيابى اش) اسب نتاختيد و رکاب نزديد ، خدا بر (مِلْک) پيامبرش بازگرداند ؛ ليکن خدا پيامبرانش را بر هرکه بخواهد چيره مى‌گرداند ، و خدا بر هر چيز (و هر کارى) تواناست .

ابن اَبى الحَديد مى‌گويد :

اگر مسلمانان از فَدَک کوتاه نمى‌آمدند ، گرامى داشت پيامبر و رعايت حقِّ رسول الله و حفظِ عهد او ، اقتضا مى‌کرد که در ازاى فدک به دخترش عِوَضى داده شود که خشنودش سازد ، و با اين واگذارى ، دلش به دست آيد.

براى امام ـ آن گاه که مصلحت را در آن بيند ـ اين کار جايز است بى آنکه با مسلمانان مشورت کند.[١٤٤]

سوىِ ديگر قضيّه اين است که:

امام على ١ و زهرا ٢ بر ابوبکر ـ افزون بر آنچه گذشت ـ به قاعده يَد استدلال کردند ، و اينکه بر مُدَّعِى (ابوبکر) است که بيَّنه اقامه کند ، و بر مُنْکر است قَسَم بخورد .

[١٤٣] . سوره حشر (٥٩) آيه ٦ -

[١٤٤] . شرح نهج البلاغه ١٦ : ٢٨٦ -