حاکمان و پيروانشان اطلاق اين لقب را بر فاطمه و خديجه و على برنتافتند ، و در راستاى تحريفِ اين حقيقت کوشيدند ابوبکر را «صدّيق» ناميدند و عایشه را «صدّيقه» لقب دادند ، و اين سخنِ خداى متعال را که وَکونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ[٧٤] (با راست‌گويان باشيد) تفسير کردند به اينکه : يعنى با ابوبکر و عُمَر باشيد ،[٧٥] و رواياتى را که به صراحت ، لقب «صديق» را به حضرت على ١ اختصاص مى‌داد ، يا تضعيف کردند و يا از روى عمد ، نپذيرفتند.[٧٦]

بجاست بنگريم تا ببينيم آيا در زندگى و منش ابوبکر و عایشه ملاک‌های صديق و صديقه بودن را مى‌يابيم يا اين لقب‌ها با زمينه سازى هايى چند ، به آن‌ها داده شد ؟

[٧٣] . امالى طوسى : ٣٦٤ ، مجلس ١٣ ، حديث ١٧ ؛ مناقب ابن شهرآشوب ٢ : ٢٨٨ ؛ بحار الأنوار ٨ : ٢٨٨ -

[٧٤] . سوره توبه (٩) آيه ١١٩ -

[٧٥] . تفسير طبرى ١١ : ٨٤ ؛ زاد المسير ٣ : ٣٤٩ ؛ تفسير قرطبى ٨ : ٢٨٨ ؛ الدر المنثور ٣ : ٢٨٩ ؛ فتح القدير ٢ : ٤١٤ ؛ تاريخ دمشق ٣٠ : ٣١٠ ، ٣٣٧ (وجلد ٤٢ : ٣٦١) .

[٧٦] . نگاه کنيد به ، ضعفاء العقيلى ٢ : ١٣٠ و١٣٧ ؛ الکامل (ابن عُدَىّ) ٣ : ٢٧٤ ؛ الموضوعات (ابن جوزى) ١ : ٣٤ -

اينان ، به پيروى از عُمَر ، اين خبر را ضعيف دانسته‌اند . عُمَر امام على ١ را در صورت عدم بيعت ، تهديد کرد . امام على ١ فرمود : در اين هنگام بنده خدا و برادر رسول او را مى‌کشيد !! عمر گفت : اما بنده خدا ، آرى ، و اما برادر رسول او ، نه .