این اثر ، به نقد دیدگاه رایج نزد اهل سنت می‌پردازد که قائل‌اند عثمان قرآن را گرد آورد . نویسنده ، بیان می‌دارد که اگر اراده الهی در حفظ قرآن نبود ، شیوه خلفا در جمع قرآن ، به تحریف آن می‌انجامید .

خدای متعال می‌فرماید : إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ[٥٤٤] (ما قرآن را نازل کردیم و خود پاسدار آنیم) ، إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ[٥٤٥] (جمع قرآن و قرائتِ آن بر عهده ماست).

این آیات بدان معناست که جمع قرآن باید به دستِ فرشته (جبرئیل) و پیامبر و وصیِ آن حضرت ، صورت می‌گرفت .

اهل سنت نسبت به روایاتی که بیان می‌دارند علی علیه‌السلام پس از رحلت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم در خانه ماند تا قرآن را گرد آورد ، طفره می‌روند و آن‌ها را تضعیف می‌کنند .

نویسنده ، در این اثر ، به بزرگ‌نمایی نقش زید پسر ثابت در جمع قرآن (نیز بزرگ‌نمایی شمار قاریانی که در جنگ یمامه ، به قتل رسیدند) اشاره می‌کند و تأکید دارد که گرد آورنده اصلی قرآن امام علی علیه‌السلام بود . آن حضرت ، قرآن را به دو شیوه سامان بخشید ؛ یک بار بر اساس ترتیب تلاوت و دیگر بار ، بر اساس ترتیب نزول . مجموعه نخست (که در سه روز انجام شد) کتاب ذکر و تلاوت بود و مجموعه دوم (که گردآوری‌اش حدود ٦ ماه به طول انجامید) کتاب علم و تفسیر و تاریخ و

این اثر ، در دو جلد ، سامان یافت . جلد اول (در ٥٦٥ صفحه) به جمع قرآن

[٥٤٤]. سوره حجر (١٥) آیه ٩.

[٥٤٥]. سوره قیامت (٧٥) آیه ١٧.