حضرت زهرا ٢ با اين سخن که «فهيهاتَ منکم وکيف بکم وأنّى تُؤفَکونَ ؟ وکتابُ الله بين أظهُرکم ، أُموره ظاهرة » خواست اشاره کند که منصب خلافت ، يک منصب الهى است ! چگونه مردم آن را نمى‌شناسند ؟ کتاب خدا در خاطر مردم هست ، و امور آن آشکارا بر اين خلافت الهى دلالت دارد ، مِثل اين سخن خداى متعال :

وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِکلِمَات فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُک لِلنَّاسِ إِمَاماً قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ؛[٥٠٥]

و آن گاه که پروردگار ابراهيم را به کلماتى آزمود و اين کار را به پايان رساند ، فرمود : تو را براى مردم امام قرار دادم ! ابراهيم گفت : از ذُرّيّه من ؟ خداى فرمود : عهدم به ظالمان نمى‌رسد .

و مانند اين آيه که :

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَکانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ ؛[٥٠٦]

و از آنان ـ بدان جهت که شکيب ورزيدند و به آيات ما يقين داشتند ـ امامانى قرار داديم که به امر ما هدايت مى‌کنند .

حضرت فاطمه علیها السلام اين سخنان را آورد تا آگاهشان سازد که آنان عمل به قرآن را ترک کردند :

قرآن را پشت سرتان انداخته ايد ! آيا از آن روى مى‌گردانيد ؟ يا به غير قرآن حکم مى‌کنيد ؟ چه بد است براى ستم گران اين عِوَض و

[٥٠٥] . سوره بقره (٢) آيه ١٢٤ -

[٥٠٦] . سوره سجده (٣٢) آيه ٢٤ -