نیز فاطمه علیها السلام مى‌خواهد بگويد : من همانم که درباره‌ام رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود : «فاطمه پاره تن من است ، مرا پريشان مى‌سازد آنچه او را آشفته دل سازد ، و مرا مى‌آزارد آنچه او را بيازارد» .[٤٨٩]

بنابراين ، ژرفاى کلام زهرا ٢ با اين سخن او روشن مى‌شود که فرمود : «من در آنچه مى‌گويم به غلط سخن نمى‌گويم ، و در آنچه مى‌کنم به افراط نمى‌گرايم» .

البته که فاطمه علیها السلام به غلط سخن نمى‌گويد و زياده خواه نمى‌باشد و پدرش محمّد ٠ به اَحَدى از روى هوا وصيت نمى‌کند ، او کسى است که :

وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْيٌ يُوحَى ؛[٤٩٠]

پيامبر از روى هواى نفس زبان نمى‌گشايد ، سخن او نيست مگر وحيى که به او مى‌شود .

[٤٨٧] . المعجم الکبير ٢٢ : ٣٩٧ ؛ تاريخ دمشق ٣ : ١٥٨ ؛ اُسُد الغابه ٥ : ٥٢٠ -

[٤٨٨] . اَمالى صدوق : ٣٠٥ ، حديث ٣٤٨ ؛ روضة الواعظين : ٤٤٤ ؛ مناقب ابن شهر آشوب ٣ : ١٢١ -

[٤٨٩] . صحيح بخارى ٦ : ١٥٨ ؛ سنن ابى داود ١ : ٤٦٠ ، حديث ٢٠٧١ ؛ المعجم الکبير ٢٢ : ٤٠٤ -

[٤٩٠] . سوره نجم (٥٣) آيات ٣ و ٤ -