چون آنان ارواح ما را نورى واحد و يگانه دیدند ، به نظرشان بزرگ آمد . از اين رو ، ما براى آموزشِ ملائکه تسبيح گفتيم ما آفريده خداييم و خداوند از صفات ما منزّه است ؛ پس از تسبیح و تنزیه ما ، ملائکه ، به تسبيح ما تسبيح گفتند و او را از صفاتِ ما منزه دانستند .[٤٦٧]

بارى ، مفاهيم «تسبيح» و «تهليل» و «تحميد» تسبيحات نماز را به يادمان مى‌آورد ، تسبيحاتى که پيامبر اکرم ٠ به دخترش فاطمه زهرا آموخت . اين مفاهيم ، در زير عرش ، طعام و خوراک او بود و اين خود ، ما را به ارتباط امر نُبوّت به امرِ خلافت و وِصايت يادآور مى‌شود .

آرى ، اين مفاهيم ، توصيفات فرشته اى انسان گونه است که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم ، هرگاه مشتاق بهشت مى‌شد ، او را مى‌بوييد .

از عایشه روايت است که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود :

چون به آسمان بالا بُرده شدم به بهشت درآمدم ، کنار يکى از درختان بهشت ايستادم . زيباتر از آن ، در بهشت درختی نديدم و سفيدتر از برگ او و خوش بوتر و نيکوتر از ميوه او را مشاهده نکردم .

يکى از ميوه‌های آن را گرفتم و خوردم . آن ميوه ، در صُلب من

[٤٦٧] . عيون اخبار الرضا ١ ٢ : ٢٣٧ ؛ ينابيع المودّة ٣ : ٣٧٨ ؛ تفسير قمى ١ : ١٨ -