اللهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ کمِشْکاة فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَة الزُّجَاجَةُ کآن‌ها کوْکبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَة مُبَارَکة زَيْتُونَة لاَّ شَرْقِيِّة وَلاَ غَرْبِيَّة يَکادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ ؛[٤٦٠]

خدا نور آسمان‌ها و زمين است ؛ مَثَل نور او مانند چراغْ دانى است که در آن چراغى باشد و چراغ در آبگينه‌اى ؛ و آن شيشه بلورين ، چون ستاره اى درخشان از درخت مبارک زيتون برفروزد ، که نه شرقى است و نه غربى ، روغن آن چنان مُصَفّاست که در آستانه درخشندگى و پرتو افکنى مى‌باشد .

على ١ مى‌خواهد بيان کند که فاطمه علیها السلام به نوری که از آن آفريده شد بازگشت ، رجوع آن حضرت مانند رجوع ديگر انسان‌ها به سوى خدا نـيسـت ـ إِنَّا للهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ[٤٦١] (ما همه از آنِ خداييم و به سوى او بازمى گرديم) بلکه رجوع فاطمه رجوع يک وجود نورانى است به سوى نور اَکمل ، که همان نور پروردگار جهان است .[٤٦٢]

از جابر بن يزيد جُعْفى روايت است که از امام صادق ١ پرسيد : چرا فاطمه علیها السلام زهرا ناميده شد ؟ امام ١ فرمود :

زيرا خداى بزرگ فاطمه را از نور عظمت خود آفريد ؛ چون نور

[٤٦٠] . سوره نور (٢٤) آيه ٣٥ -

[٤٦١] . سوره بقره (٢) آيه ١٥٦ -

[٤٦٢] . براى آگاهى کامل در اين زمينه ، بنگريد به ، «الحق المُبين» اثرِ مرجع بزرگ دينى ، آية الله شيخ وحيد خراسانى .