و گواهى مى‌دهم که پدرم محمّد بنده خدا و رسول اوست ، او را پيش از آنکه به نبوّت بفرستد ، انتخاب کرد و برگزيد و قبل از آنکه او را برگزيند ، پيامبر ناميد و پيش از آنکه مبعوثش کند ، او را بر ديگران برترى بخشيد .

اين انتخاب هنگامى بود که مردم در نهانِ غيب پنهان و در پرده‌های اهاویل مصون و با عدم محض مقرون بودند .

از آنجا که خدا فرجام امور را می‌دانست و به حوادث روزگار احاطه داشت و زمانِ وقوعِ مُقَدَّرات را می‌شناخت ، آن حضرت را براى اتمام امر و عزم بر امضاى حکم و اجراى مقدّرات حتمی ، به رسالت برانگیخت .[٤٥٤]

بدین سان ، حضرت فاطمه علیها السلام اصلِ نُبوّت را خاطرنشان نمی‌سازد ـ زيرا امّت در ظاهر پذيرفته بودند که محمّد ٠ پيامبر است ـ ليکن مکانت و منزلت پيامبر را در نزد خدا توصيف مى‌کند ؛ چرا که بيشتر مردم جايگاه پيامبر و عمق رسالت را درک نمى‌کردند ، بلکه در اين امور سطحى نگر بودند .

فاطمه علیها السلام خواست به آنان بفهماند که معرفتْ جز از طريقِ اينان به دست نمى‌آيد ، و از آنجا که انسان خليفه خدا بر روى زمين است ، واجب است که پيشواىِ امّت انسانِ کاملى از آنان باشد ، که همان انبياى مُرْسَل و اوصياى مُنْتَجَب‌اند . اينان همان کسانى‌اند که خدا از ميانِ بندگانش آن‌ها را برگزيد و ايشان

[٤٥٤] . احتجاج طبرسى ١ : ١٣٣ ؛ السقيفه وفدک (جوهرى) : ١٤٠ ؛ بلاغات النساء (ابن طيفور) : ١٥ -