از اين رو ، اِجماع پديد آمد که على ١ به امامت از ديگران اَوْلى است ؛ زيرا او هرگز از جنگ نگريخت ، چنان که جز او بيش از يک جا از معرکه فرار کردند .[٤٤٤]

شيخ مفيد در کتاب الجَمَلُ والنُصْرَة لسيّد العترة في حَرْب البصرة از عُمَر بن اَبان روايت مى‌کند که گفت :

چون اميرالمؤمنين ١ بر اهل بصره ظفر يافت ، مردانى از ايشان آمدند و گفتند : اى اميرالمؤمنين ، چه چیز عایشه را بر دشمنی با تو برانگیخت ، تا اينکه در مخالفت و ستيز با تو ، کار به اينجا کشيد ؟ او زنى است مانند ديگر زنان ، جنگ بر او نوشته نشد ، و جِهاد بر او واجب نگرديد ، و در خروج از خانه‌اش رُخصت نیافت ، و نمايان شدن ميانِ مردان برايش روا نبود ، و نسبت به کسانى که رهبرى ايشان را عهده دار گشت در هيچ حالى ، جايگاهى نداشت ؟

اميرالمؤمنين ١ فرمود : چيزهايى را يادآورتان مى‌شوم که باعث کينه توزى عایشه نسبت به من شد ، در هيچ يکشان من گناهى نداشتم ، ليکن او آن‌ها را بر من جُرم دانست :

Ÿ رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم مرا از پدرش برتر دانست ، و در کارهاى کليدى و مهم بر او مقدّم داشت . عایشه کينه آن را به دل گرفت . او مى‌دانست پدرش نسبت به من کينه دارد ، از اين رو ، نظرِ پدرش را پی گرفت .

[٤٤٤] . مناقب ابن شهر آشوب ٣ : ٩٣ -