«صدّيق» از ماده (ص ، د ، ق) است. صِدْق [ راستى [ نقيض کذب ] دروغ ] است . صِدِّيق بر وزن فِعّيل و صِدِّيقه بر وزن فِعِّيله می‌باشد. اين وزن براى بر کثرتِ اِتّصاف موصوف به صفت مى‌آيد [ در اين ماده ] مبالغه در صدق و تصديق را مى‌يابيم و رساتر از «صَدوق» (راست‌گو) است ؛ و گفته‌اند : صِدّيق بر کسى اطلاق مى‌شود که در «صدق» (راستى) به کمال رسد و کردارش ، گفتارش را تصديق کند ؛ نيز گفته‌اند : کسى را صدِّيق نامند که هرگز دروغ نگويد .

نزد اهلِ سُنّت مشهور است که «صِدّيق» لقبِ ابو بکر بن ابى قُحافه است .

براساس بعضى از احاديث اهل سنت «صدّيق» لقب علىّ بن ابى طالب مى‌باشد . اين روايات با روايات شيعه اماميه هماهنگ‌اند که بيان مى‌دارند : «صِدّيق» لقبِ امام على ١ بود . عامّه آن را دزديدند و به ابوبکر بخشيدند .[١٦]

امّا لقبِ «صِدّيقه» در قرآن براى مريم (دختر عِمْران) به کار رفته است ، و پيامبر آن را براى حضرت فاطمه و خديجه ٣ برزبان آورد . در اين ميان ، تلاش هايى صورت گرفت که اين لقب را به عایشه بربندند . اندکى بعد ، سُستىِ اين ادّعا را ثابت مى‌کنيم .

[١٦] . براى نمونه بنگريد به العمدة : ٢٢٠ -