صدیق و صدیقه کیانند؟ - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ١٩١

متعال به استفتا از کسى فرا بخواند که ايمن از قبيح نمى‌باشد ؛ زيرا در اين صورت ، لازم مى‌آيد خدا به امور قبيح امر کند.

با دلالت آيه بر عصمت اولى الأمر ، امامت آن‌ها ثابت مى‌شود ؛ زيرا اَحَدى ميان اين دو امر فرق نمى‌گذارد . آن گاه که اين مطلب ثابت شد ، رويکرد آيه به آل محمّد به دست مى‌آيد .

روايت است که اين آيه درباره حجت‌های دوازده گانه نازل گرديد .[٣٥٤] 

شاعر ، مى‌گويد :

ـ على صدّيق و داناى بشريّت ، و جدا کننده حق از باطل ميان حطيم و زمزم است .

و ديگرى مى‌سرايد :

ـ پرسيد : اگر مى‌دانى بگو که فاروق (تمايز دهنده حق از باطل) کيست ؟ گفتم : آن که دين را آشکار ساخت .

ـ على پدر سِبْطين (حسن و حسين) داناى بشريّت ؛ آن که پيوسته احکام را آشکار مى‌کرد و انتشار مى‌داد .

[٣٥٤] . مناقب ابن شهر آشوب ١ : ٢٤٧ ـ ٢٤٨ -

[٣٥٥] . مناقب ابن شهرآشوب ٢ : ٢٨٧؛ ابن شهر آشوب ، اين شعر را به شخصى قمّى نام نسبت مى‌دهد .

[٣٥٦] . مناقب ابن شهر آشوب ٢ : ٢٨٧ ؛ در اين مأخذ به جاى «يُظْهِرُ» ، «مُظْهِرُ» آمده است .