دشمنان امام على ١ از سر ستيز با او ، اين گونه روايات را واژگون ساختند به اينکه: «پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم درِ همه خانه‌ها را بست مگر پنجره ابوبکر را» .[٣٠٠]

علاّمه امينى ، پس از آنکه درباره حديث «سدّ الأبواب» و «خَوْخَة ابى بکر » (درِ کوچک يا پنجره ابوبکر) سخن مُفصّلى مى‌آورد ،[٣٠١] مى‌گويد :

مجموع اين احاديث بيانگر اين نکته است که بستن درهايى که به مسجد باز مى‌شد ، براى پاک ساختن آن از آلودگى‌های ظاهرى و معنوى صورت گرفت تا احدى در حالِ جنابت به آن نگذرد و هيچ کس در آن جُنُب نشود .

و امّا باز گذاشتنِ در خانه خودش و اميرالمؤمنين ٣ ـ به نص آيه تطهير ـ به سببِ طهارت و پاکى شان از هر پليدى و آلودگى است حتّى جنابت ، پليدى معنوى را که در ديگران ايجاد مى‌کند ، در آن دو به وجود نمى‌آورد .[٣٠٢]

[٢٩٩] . ينابيع المودّة ١ : ٢٥٩ (باب ١٧ ، حديث ٨) ؛ الطرائف : ٦١ ، حديث ٥٩ ؛ و نگاه کنيد به ، مسند احمد ٤ : ٣٦٩ ، و مستدرک حاکم ٣ : ١٢٥ -

[٣٠٠] . صحيح بخارى ٤ : ٢٥٤ ؛ صحيح مسلم ٧ : ١٠٨ ؛ مسند احمد ١ : ٢٧٠ -

ابن جوزى ـ در الموضوعات ١ : ٣٦٧ ـ مى‌گويد : بعضى از عالم‌نمايان در حديثِ ابوبکر ، زيادتى را روايت کرده‌اند که صحيح نمى باشد .

[٣٠١] . نگاه کنيد به ، الغدير ٣ : ٢٠٢ ـ ٢١٥ -

[٣٠٢] . اين سخن نيازمند بحث مفصّلى است که اين مقام گنجايش آن را ندارد ، و مراتبى از آن فراتر از حد درک عقل ابزارى و نگرش حسى و تنگ نظرانه است (م) .