« هنگامى که از شير گرفته شد ، خدا بزرگ‌ترين فرشته از فرشتگانش را شب و روز هم نشين او کرد تا راه‌های بزرگوارى را پيمود ، و خوى‌های نيکوى جهان را فراهم نمود .

و من در پىِ او بودم ـ در سفر و حضر ـ چنان که شتر بچه در پى مادر ؛ هر روز براى من از اخلاقِ خود نشانه اى برپا مى‌داشت و مرا به پيروى آن مى‌گماشت . هر سال در حراء خلوت مى‌گزيد . من او را مى‌ديدم و جز من کسى وى را نمى‌ديد . آن هنگام جز خانه‌اى که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و خديجه در آن بود ، در هيچ خانه‌اى مسلمانى راه نيافته بود ، من سوّمين آن‌ها بودم ؛ روشنايى وحى و پيامبرى را مى‌ديدم و بوى نبوّت را مى‌شنودم .

من هنگامى که وحى بر او ٠ فرود آمد ، آواى شيطان را شنيدم ! گفتم : اى فرستاده خدا اين آوا چيست ؟

گفت : اين شيطانى است که از آنکه او را نپرستند نوميد و نگران است ؛ همانا تو مى‌شنوى آنچه را من مى‌شنوم و مى‌بينى آنچه را من ببينم جز اينکه تو پيامبر نيستى و وزيرى ، و بر راه خير مى‌روى (و مؤمنان را اميرى)» .[٢٧٣]

و در «بُغْيةُ الباحِث» و «المَطالِبُ العالِيّة بزوائدِ المَسانيد الثّمانيّة» و «الجَمْعُ بينَ الصّحيحَيْنَ» و ديگر کتاب‌ها آمده است که :

[٢٧٣] . نهج البلاغه (ترجمه دکتر سيّد جعفر شهيدى) : ٢٢٢ ـ ٢٢٣ ، خطبه ١٩٢ -