به عکس گفتار و کردار و موضع گيرى‌های امام علی علیه‌السلام که با صدايى رسا ، آشکار مى‌سازد که با تمام وجود ، عمقِ رسالت را دريافته است ، و امر پيامبر را مهم‌تر از نماز مى‌داند .

از اين روست که هنگام نزول وحى بر پيامبر ـ که سرش در دامن على ١ است ـ براى امتثال امر خدا و پيامبر از جا برنمى خيزد تا اينکه خورشيد غروب مى‌کند و وقت فضيلت نماز از دست مى‌رود ! خداى سبحان او را گرامى مى‌دارد و خورشيد را برايش برمى‌گرداند.[٢٠٧]

عکس اين حال از ابو سعيد بن مُعَلَّى انصارى بروز يافت . در کتاب‌های تاريخى نقل است که او در نماز بود . پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرايش خواند . ابو سعيد تأخير کرد تا اينکه نماز را کامل خواند آن گاه سوى پيامبر آمد . رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم بر اين کندى او را عتاب و توبيخ نمود به اينکه ، آيا نشنيده اى که خداى متعال مى‌فرمايد[٢٠٨] :

[٢٠٧] . فتح البارى ٦ : ١٥٥ -

ابن حجر مى‌گويد: طحاوى در «شرح معانى الآثار ١ : ٤٦ » ، و طبرانى در «المعجم الکبير ٢٤ : ١٥١ ، حديث ٣٩٠» ، و حاکم ، و بيهقى در «دلائل النبوّه» ، از اسماء بنت عُمَيس روايت کرده‌اند که : چون پيامبر سر بر زانوى على گذاشت و خوابيد و نماز عصر از او فوت شد ، آن حضرت دعا کرد ، در پى آن ، خورشيد بازگشت تا اينکه على نماز گزارد ، آن گاه غروب نمود .

سپس مى‌افزايد : اينکه ابن جوزى (و نيز ابن تيميه در کتاب «الردّ على الروافض») اين حديث را در موضوعات (و جزو احاديث ساختگى) می‌آورد ، خطا و اشتباه است .

براى آگاهى بيشتر بنگريد به کتاب سودمند «کشف الرمس عن حديث رد الشمس» ، اثر علاّمه شيخ محمّد باقر محمودى ٥ (ط ١ ، مؤسسة المعارف الاسلاميّة ، ١٤١٩ هـ) .

[٢٠٨] . صحيح بخارى ٥ : ١٤٦ و١٩٩ و٢٢٢ (کتاب التفسير) ، و جلد ٦ : ١٠٣ (کتاب فضائل القرآن) ؛ مسند احمد ٣ : ٤٥٠ ، جلد ٤ : ٢١١ ؛ سنن ابى داود ١ : ٣٢٨ ، حديث ١٤٥٨ ؛ سنن نسائى (المجتبى) ٢ : ١٣٩ ؛ صحيح ابن حبان ٣ : ٥٦ ؛ المعجم الکبير ٢٢ : ٣٠٣ ؛ سنن ترمذى ٤ : ٢٣١ ، حديث ٣٠٣٦ ؛ مستدرک حاکم ١ : ٥٥٨ ؛ سنن بيهقى ٢ : ٢٧٦ -