تصديق نکردن على ١ يا ردّ او و فاطمه علیها السلام براساس این روايات صحيح و متواتر ـ که فضل آن دو را گويایند ـ تکذيب پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم مى‌باشد ؛ به ويژه آن روایاتی که مورد قبول همه مسلمانان مى‌باشند .

هر که تاريخ اسلام را ژرف نگرانه بررسى کند ، درمى يابد که بيشتر کسانى که بر خدا و پيامبرش دروغ بستند ، دارندگانِ گرايش‌های جاهليّت بودند يا هواپرستان يا سُلطه طلبان يا درماندگان رسواىِ فکرى .

اينان بيشتر همان کسانى بودند که از ترسِ شمشير مسلمان شدند ، يا از ترس جانشان به جهاد نرفتند يا در صفوف مسلمانان رخنه کردند ؛ مانند آنان که روز فتحِ مکه مسلمان شدند ، و کسان بعد از آن‌ها و منافقان و .

همه اين انگيزه‌ها ـ که در حساب رسى‌های آسمانى سنگين‌اند ـ در حقّ على بن ابى طالب و فاطمه زهرا و حضرت خديجه کبرا و عموم اهل بيت ـ که خدا پاک و پاکيزه شان ساخت ـ منتفى است .

و از اين رو ، صدّيق اکبر ، على بن ابى طالب ١ فرمود :

ما کذِبْتُ ولا کذِبْتُ؛[١٩٥]

نه دروغ گفتم و نه دروغ خبر داده شدم .

[١٩٥] . مسند احمد ١ : ١٣٩ ـ ١٤١ ؛ مستدرک حاکم ٢ : ١٥٤ (حاکم مى‌نويسد : اين حديث بر اساس شرط شيخين صحيح است و آن دو روايت نکرده اند) ؛ سنن بيهقى ٢ : ٣٧١ ؛ مسند ابى داود : ٢٤ ؛ مصنَّف عبدالرزّاق ٣ : ٣٥٨ ، حديث ٥٩٦٢ -