محمّد بن جمهور، ابو عبد الله عمّی، در حدیث، ضعیف و فاسد المذهب است. در بارۀ او چیزهایی گفته‌اند كه خداوند از بزرگی آنها آگاه است. از امام رضا٧ روایت كرده و كتاب‌های الملاحم الكبیر، نوادر الحج و ادب العلم، از آنِ اوست.[١]

مرحوم نجاشی از رسالۀ ذهبیّه، یاد نکرده است.

ب) شیخ طوسی (م٤٦٠ق) در كتاب الرجال خود در باب اصحاب امام رضا٧ نوشته است:

محمّد بن جمهور العمّی، عربی، بصری غالٍ؛

محمّد بن جمهور عمّی، عرب، اهل بصره و از غالیان است.[٢]

و نیز در کتاب الفهرست می‌نویسد:

محمّد بن حسن بن جمهور عمّی بصری، دارای چندین كتاب است: كتاب الملاحم، كتاب الواحدة، كتاب صاحب الزمان و الرسالة المذهّبة، به نقل از امام رضا٧. كتاب وقت خروج القائم نیز از اوست. جماعتی، تمام روایات او را به استثنای روایاتی كه در آن غلو و یا تخلیط وجود دارد، برای ما روایت كرده‌اند.[٣]

ج) ابن غضایری (ق٥) می‌گوید: محمّد بن حسن بن جمهور، ابو عبد الله از قبیلۀ بنی عمّ، غالی و فاسد الحدیث است. حدیث او را نمی‌نویسند. شعری از او دیدم كه در آن، حرام‌های خدا را حلال شمرده بود.[٤]

د) علاّمۀ حلّی (م٧٢٦ق) نیز در بارۀ محمّد بن جمهور چنین نگاشته است:

كان ضعیفاً فی الحدیث، غالیاً فی المذهب، فاسداً فی الروایة، لا یلتفت إلی حدیثه و لا یعتمد علی ما یرویه؛[٥]

در حدیث، ضعیف و در عقیده، اهل غلو و در نقل روایت، نااستوار بوده است. به حدیث او توجّهی نمی‌شود و به آنچه روایت می‌كند، اعتمادی نیست.

هـ ) آیة الله خویی با استناد به توثیق عام رجال موجود در تفسیر علی بن ابراهیم، او را توثیق می‌کند و می‌نویسد:

[١]. Hart wig Derenbourg, Manuscrits Arabes De Lescurial, Tome Pvemier No ٧٠٧, P ٥٠٧ – ٥١٣, Paris, ١٨٨٤.

[٢]. ر.ک: بحار الأنوار، ج٥٩، ص٣٠٦ - ٣٠٧.

[٣]. رجال النجاشی، ص٣٣٧، ش٩٠١.

[٤]. رجال الطوسی، ص٣٦٤، ش٥٤٠٤.

[٥]. الفهرست، ص٢٢٣-٢٢٤، ش٦٢٦.