نامه ها و برنامه ها - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٥١ - غزل آفتاب عشق

به والله به بالله به تالله *** به حق آيه نصر من الله

كه مو از دامنت دست بر نديرم *** اگر كشته شوم الحكم لله

اگر گفتند : مذنبى , بگو اولا شنيدم شما غفاريد , و ثانيا من ملك نيستم آدم زاده ام , و ثالثا :

ناكرده گنه در اين جهان كيست بگو *** آن كس كه گنه نكرده و زيست بگو

من بد كنم و تو بد مكافات دهى *** پس فرق ميان من و تو چيست بگو

اگر گفتند اين حرفها را از كجا ياد گرفتى ؟ بگو :

بلبل از فيض گل آموخت سخن ورنه نبود *** اين همه قول و غزل تعبيه در منقارش

اگر گفتند چه مى خواهى ؟ بگو :

جز تو ما را هواى ديگر نيست *** جز لقاى تو هيچ در سر نيست

خوشتر از گفته تو گفتارى *** بهتر از دفتر تو دفتر نيست

دلگشاتر ز محضر قدست *** محضر هيچ نيك محضر نيست

جانفزاتر ز نفحه انست *** نفحه مشك و عود و عنبر نيست

جناب امين چنانكه آب و نان غذاى جسم مى شوند و خود بدن مى گردند , علم و عمل نيز انسان سازند . و به حكم حكيم برهان قطعى و معصوم اتحاد عاقل به معقول اعنى اتحاد عالم به معلوم و مدرك به مدرك , علم ذات جوهر نفس نفيس انسانى مى شود , و انسان به يافتن علم كه آب حيات روان است سعت وجودى مى يابد و وجود وى شديد و قوى مى گردد چه اين كه مرجع و مال علم به نور وجود است و اين نور وجود چشم نفس ناطقه بلكه عين وى مى گردد( العلم نور يقذفه الله فى قلب من يشاء) .

و به عبارت كوتاه بسيار بلند معلم ثانى در مدينه فاضله( : كل ما كان وجوده أتم فانه اذا علم و عقل كان ما يعقل عنه و يعلم منه اتم) پس هر اندازه كه روان قوى تر باشد قوت وى كه نور علم است شريف تر و فاضل تر خواهد بود , و هر اندازه قوت روان فاضل تر باشد قوت آن بيشتر مى گردد , و نيروى نور ذاتش فزونى مى گيرد و