نامه ها و برنامه ها - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٥٨ - غزل آفتاب عشق

عظيم الشأن گفته است :

هزاران آفرين بر جان حافظ *** همه غرقيم در احسان حافظ

ز هفتم آسمان غيب آمد *** لسان الغيب اندر شان حافظ

پيمبر نيست ليكن نسخ كرده *** اساطير همه ديوان حافظ

چه ديوان كز سپهرش رجم ديوان *** نموده كوكب رخشان حافظ

هر آن دعوى كند سحر حلال است *** دليل ساطع البرهان حافظ

ايا غواص درياى حقيقت *** چه گوهرها است در عمان حافظ

نه تنها آن و حسنش در نظر هست *** طريقت با حقيقت آن حافظ

بيا اسرار تا ما برفشانيم *** دل و جان در ره دربان حافظ

به بند اسرار لب را چون ندارد *** سخن پايانى اندر شان حافظ

آرى قلل معارف سالكان قدس و او كار عرشى سيمرغان انس , اشمخ و ارفع از آنست كه زاغان و بومان خو كرده به جيفه و ويرانه هوا و هوس توانند بدانها راه يابند , و اقيانوس معانى ماوراى طبيعت اعظم از آنست كه خسان را ياراى غواصى در آن باشد . شاعر گويد :

خلق الله للحروب رجالا *** و رجالا لقصعة و ثريد

يعنى خداوند گروهى را براى حمله با دشمن در ميدان جنگ آفريد , و گروهى را براى حمله به كاسه تريد نان و آبگوشت . از اينكه مولاى معظم از معنى گفتار چشيدگان مى پرسد در واقع از طيب طينت خود خبر مى دهد .

مادح خورشيد مداح خود است *** كه دو چشمم سالم و نامرمد است

اما معنى بيت : در نماز طهارت بايد و به حضور سلطان عشق رسيدن بى وضو نشايد , پاك شو اول و پس ديده بر آن پاك انداز . و از سرچشمه عشق وضو ساختن باز همانست كه حافظ فرمود :

نماز در خم آن ابروان محرابى *** كسى كند كه بخون جگر طهارت كرد

معراج نردبان است و نماز معراج مؤمن و قربان كل تقى است بدين معراج با خدايش به راز و نياز پردازد كه المصلى يناجى ربه , وضوى چنين نمازى بايد از