نامه ها و برنامه ها - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٦٩ - غزل آفتاب عشق

نامه ايست كه به دوستى رحمة الله عليه نوشته ايم :

بسم الله خير الاسماء

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد *** وجود نازكت آزرده گزند مباد][١]]

بعد التحية والسلام , هر چند :

گفتن بر خورشيد كه من چشمه نورم *** دانند بزرگان كه سزاوار سها نيست][٢]]

ولى زهى مايه مباهات سها كه در خاطر عاطر ماهى خورشيد فر گذرد .

از اين كه سيمرغى عرش آشيان از خولى بى نام و نشان تفقدى فرموده است كمال عنايت مبذول و نهايت مكرمت معمول داشته است . و به مفاد( ياد ياران يار را ميمون بود) , حقيقت عالم گواه است كه اين دلجوئى و جوانمردى سرورم تا چه اندازه سرورم بخشيده است .

خورشيد فرا اجازه فرما , آن مصداق و مصدوق كريمه انهم فتية آمنوا بربهم و زدناهم هدى ][٣]] را با گردن فرازى به خطاب دوست تبرك جويم , و تشرف حاصل كنم , و بدان خطاب بر خويش ببالم .

البته مبتهجم كه در گرانبهاى صدفى كه پيرايه شرف است , و پيرى دل به دست آورده كه خود جوانى آزاده است , دوست حسن زاده است . گويا ابن يمين فريومدى در اين سروده اش دوستم را ستوده است كه :