نامه ها و برنامه ها - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٢٦ - غزل آفتاب عشق

درآورده است :

كرد آن زال كهن سال سؤال *** از نبى كاى شه فرخنده خصال

روز محشر كه بهشت آرايند *** رستگاران به بهشت آسايند

شود آن منزل عالى وطنان *** راحت آباد چو من پير زنان

گفت حاشا كه چنان خوش وطنى *** گردد آرامگه پير زنى

گل آن باغ جوانان باشند *** غنچه اش تنگ دهانان باشند

پير زن چون ز نبى قصه شنيد *** ناله از سينه پر غصه كشيد

از فغان زمزمه غم برداشت *** وز مژه گريه ماتم برداشت

شد نبى مژده دهش چابك و چست *** كه همه كهنه عجوزان ز نخست

يك بيك دختر دوشيزه شوند *** چون در آن روضه پاكيزه شوند

اول كار جوانى بخشند *** آنگه آمال و امانى بخشند

اين بنده در نكاتش آورده است كه : هر وقت به ياد اويى جوانى . الحسن و الحسين سيدا شباب اهل الجنة اذا اوى الفتية الى الكهف فقالوا ربنا آتنا من لدنك رحمة و هيى ء لنا من امر نار شدا فى الكافى عن الصادق عليه السلام انه قال لرجل ما الفتى عندكم فقال له الشاب فقال لا الفتى المؤمن ان اصحاب الكهف كانوا شيوخا فسماهم الله فتية بايمانهم . و فى الصافى : و العياشى عنه عليه السلام مثله الا انه قال كانوا كلهم كهولا و زاد من آمن بالله و اتقى فهو الفتى .

البته مقصود نه اين است كه سالخورده اگر بخواهد كودك نفس خويش را از شير دايه دنيا باز گيرد محال باشد ولى سخت دشوار است . اين ابن مسكويه عالم عظيم الشأن اسلامى امامى است در كتاب گرانقدر خود طهارة الاعراق گويد( : وليعلم الناظر فى هذا الكتاب انى خاصة قد تدرجت الى فطام نفسى بعد الكبر و استحكام العادة و جاهدت جهادا عظيما) . مى بينى كه چگونه ابن مسكويه مى گويد : در زمان پيرى و استوار شدن عادت درجه درجه به فطام نفس خويش پيش رفتم و جهادى بزرگ كرده ام تا بدان نايل شده ام .

اهل بينش گفته اند( : وصول الاثر أثر الوصول) اين وصول اثر به مثل پيغام