نامه ها و برنامه ها - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٤٤ - غزل آفتاب عشق

قطب وقت است او و اسرافيل جان *** مرده ساز و زنده ساز در زمان

گر سرافيلش بخوانى تو بجا است *** جبرئيلش گر بگويى هم روا است

اوست ميكائيل ارزاق حضور *** اوست عزرائيل نفس پر شرور

آدم كل است و مسجود ملك *** غايت ايجاد و مقصود فلك

آدمش مى گويند زيرا كه معلم طالبان راه هدايت است .

نوحش مى گويند براى آنكه نجات دهنده از طوفان بلا است .

ابراهيمش مى گويند زيرا كه از نار هستى گذشته و نمرود خواهش را كشته و خليل حضرت حق جل شأنه گشته است .

موسايش مى گويند براى اينكه فرعون هستى را به نيل نيستى غرق نموده , در طور قرب اله مناجات مى كند .

خضرش مى گويند به جهت آنكه از آب حيوان علم لدنى خورده و به حيات جاودانى پى برده .

الياسش نيز مى گويند زيرا كه جالوت هستى را كشته و خليفه خدا گشته .

لقمانش نيز مى گويند زيرا كه حكيم الهى است و به حقيقت اشياء او را كمال آگاهى است .

افلاطونش نيز مى گويند زيرا كه طبيب نفوس است و در شناختن علل و امراض باطنى مانند جالينوس است .

سليمانش نيز مى گويند زيرا كه زبان مرغان مى داند يعنى مطلع بر احوال مريدان است و به طيور حواس ظاهرى و باطنى خود حكمران .

عيسى زمانش نيز مى نامند براى آنكه دلهاى مرده را زنده مى سازد و دجال اعور آمال را بر مياندازد .