نامه ها و برنامه ها - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٠٥ - غزل آفتاب عشق

معنى ماء شارحه اين است *** پاسخ پرسش نخستين است

خنديدند و فرمودند : خوب به شعر درآوردى و خود دوباره شعر فوق را متبسما مى خواند , حسن زاده معرف الهى نمى شود الهى را بايد الهى معرفى كند][١]] .

پرسند الهى كيستى من عاشقى بى حوصله *** آواره اى بى خانمان ديوانه اى بى سلسله

پروانه اى پر سوخته شمع وفا افروخته *** ز اهل صفا آموخته عشق و جنون و ولوله

مشتاق يار خويشتن حيران به كار خويشتن *** دور از ديار خويشتن ياران هزاران مرحله

در راه آن دير آشنا من شمع جان كردم فنا *** گه سوختم گه ساختم گريان و خندان بى گله

خنديم ما ديوانگان بر قصر خاك و خاكيان *** آنسان كه مى خندد فلك بر آشيان چلچله

اى كعبه من روى تو وى قبله من سوى تو *** كارم براه كوى تو سعى و صفا و هروله

در راهت اى ماه حرم از شوق سرسازم قدم *** خار مغيلان گر كند پاى دلم پر آبله

چون نالم از عشقت شبى با آه يا رب يا ربى *** از خاك برخيزد فغان افتد بگردون زلزله

اى حاجيان اى حاجيان در كعبه و دير مغان *** جوئيد كوى دلستان از عاشقان يكدله

گر عاشقى بى سيم و زر در راه او شام و سحر *** ز آه دل و خون جگر برگير زاد و راحله