رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٧٨ - فصل نهم در دو مطلب است يكى در اختلافات سنوح احوال دعات , و ديگر در بيان نحوه افاضه القاءات و در آن يك تبصره است

كه به آب رسيده است و از خود او آب بجوشد كه هر چه بكشى جريان آب بيشتر و گواراتر خواهد بود , مثل شخص انسان نيز اينچنين است از فرا گرفتن يك اصطلاح و مفهوم از اين , و فرا گرفتن يك اصطلاح و مفهوم از آن بخواهد به فعليت برسد و به كمال خود نائل آيد مثل آن چاه به آب نرسيده و از اينجا و از آنجا پيمانه پيمانه در او آب ريختن است . سعى كن تا به آب برسى با اينكه از آب بريده نيستى . وچون به آب رسيده اى آنوقت استكه حسن حال داراى و ابتهاج تو به وصف نمى آيد . در دعاى ماثور آمده است كه : اللهم غير سوء حالنا بحسن حالك . پس خداى تعالى حسن حال دارد , آرى اين حسن حال همانست كه شيخ در فصل هجدهم نمط بهجت و سرور( اشارات) فرمود( : اجل مبتهج بشى ء هو الاول بذاته) . فافهم .

و نيز بدان كه احوال اين جدولها در مكاشفات و مشاهدات انسان حتى در رؤياهاى مناماتش اثر مى گذارد و آنها را رنگ مى دهد , پس درست بينديش و در راه تحصيل عقائد حقه در كنف استادى تربيت شده و راه پيموده خويشتن را رهايى دهى و سعادت ابدى را به دست آورى ان هذا القرآن يهدى للتى هى اقوم .

تبصره : در اقسام القاءات و تميز صحيح آنها از سقيم در نفحه دوازدهم( نفحات) صدرالدين قونوى ( ص ٩٧ ط ١ چاپ سنگى ) و در( مصباح الانس) علامه ابن فنارى ( ص ١٥ ط ١ ) و در شرح علامه قيصرى بر ديباچه( فصوص الحكم) شيخ عارف محيى الدين عربى ( ص ٥٥ و ٥٦ ط ١ ) به طور مستوفى و مفصل عنوان شده است , اگر خواهى رجوع كن كه مائده هايى پر از عائده و فائده اند .