رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور
(١)
مقدمه كلماتى چند حول مكانت و منزلت دعاء است
٩ ص
(٢)
فصل اول چهل كلمه مبارك منتخب ذكر و دعا از قرآن كريم و چهارده تبصره در بيان بعضى از اسرار است
١٣ ص
(٣)
فصل دوم در بيان سر اينكه ادعيه مأثوره حائز لطائفى خاص اند كه در روايات يافته نمى شوند و در آن يك تبصره است
٣١ ص
(٤)
فصل سوم در اينكه خداوند در هر چيز به كم اكتفاء كرد و حد براى آن معين فرموده است مگر در ذكر و دعا , و در آن چهار تبصره است
٣٥ ص
(٥)
فصل چهارم در بيان عدد مأثور در بعضى ادعيه و اذكار است
٥٣ ص
(٦)
فصل پنجم در بيان اوقات و امكنه است و در آن يك تبصره است
٥٦ ص
(٧)
فصل ششم در بيان طهارت داعى است
٦٢ ص
(٨)
فصل هفتم در احتراز از دعاى ملحون است و در آن دو تبصره است
٦٥ ص
(٩)
فصل هشتم در دعاى ماثور و غير مأثور است و در آن يك تبصره است
٧١ ص
(١٠)
فصل نهم در دو مطلب است يكى در اختلافات سنوح احوال دعات , و ديگر در بيان نحوه افاضه القاءات و در آن يك تبصره است
٧٥ ص
(١١)
فصل دهم در ادب مع الله است كه به هفت قلم آراسته شده است و در آن سه تبصره است قلم اول اينكه در ادب مع الله حضور قلب بايد , دوم اينكه بدون اذن تصرف نكند , سوم اينكه عبادت حبى باشد , چهارم اينكه خدا را به اسماى حسنى بخواند , پنجم در موضوع وقايه است , ششم در عدم اعتداى در دعا است هفتم در تعظيم اسماء الله تعالى است
٧٩ ص
(١٢)
فصل يازدهم در سر استجابت دعا است و در آن دو تبصره است
٩٩ ص
(١٣)
توضيح چهاردهم در بيان اينكه انسان كامل اسم اعظم الهى است
١١٨ ص
(١٤)
توضيح پانزدهم در بيان اكثار و دوام ذكر , براى حصول نتيجه
١٢٦ ص
(١٥)
توضيح بيست و چهارم در بيان خواص و آثار قرائت آيه( سخره)
١٢٧ ص
(١٦)
توضيح سى و هشتم در بيان ذكر يونسى و مسبحات ست
١٣١ ص
(١٧)
توضيح پنجاه و چهارم در بيان مراتب پنجگانه نون و حمد و ذكر و نكاح و قيامت و قلب و
١٣٥ ص
(١٨)
توضيح صد و بيست و پنجم در بيان معنى حديث شريف( من قال لا اله الا الله دخل الجنه)
١٤٦ ص
(١٩)
توضيح صد و سى و يكم در بيان اينكه مقام قرب هر كس به اندازه بندگى و عبوديت اوست
١٤٨ ص
(٢٠)
توضيح صد و سى و هشتم در بيان جنت و اقسام آن و اضافه آن به ضمير ياى متكلم در آيه آخر سوره فجر
١٥٠ ص
(٢١)
توضيح صد و چهلم در بيان مراتب و اقسام طهارت در انسان
١٥٢ ص
(٢٢)
توضيح صد و شصت و يكم در بيان اصل هشام بن سالم و حديث من بلغ
١٥٨ ص
(٢٣)
توضيح دويست و بيست و دوم در بيان معنى قول خداى عزوجل( فيها يفرق كل امر حكيم)
١٦٥ ص
(٢٤)
فهرست آثار قلمى مؤلف محترم
١٧٠ ص

رساله نور علي نور در ذکر و ذاکر و مذکور - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٣٥ - توضيح پنجاه و چهارم در بيان مراتب پنجگانه نون و حمد و ذكر و نكاح و قيامت و قلب و

عبارت است از لوح محفوظ و قلم از جنس نورى است گسترده و درخشان .

٥١ نيشابورى از برخى معتمدان نقل مى كند : همانا ساحران از برخى ماهيان چيزى بيرون مى آورند كه بدان مى نويسند . بنابراين نونى كه به ماهى تفسير شده عبارت از دوات است . و كمك مى كند اين معنى را گفتار مروى از رسول خدا صلى الله عليه و آله و آن عبارت است از اينكه آن جناب فرمود : همانا اول چيزى كه خداوند آفريد قلم است . بعد از آن نون را كه همان دوات است آفريد . ( تا آخر حديث ) .

٥٢ نون , فرشته اى است كه به قلم مدد مى رساند و قلم نيز فرشته اى است كه به لوح مدد مى رساند . ( تا آخر حديث ) .

٥٣ دو عين است كه هيچ نوشته اى نگاهشان نداشت . در هر يك از آن دو عين , دو عين ديگر وجود دارد . دو نون است كه هيچ قلمى ننوشتشان در هر يك از آن دو نون دو نون ديگر وجود دارد .

٥٤ ابن فنارى در خطبه مصباح الانس گويد : فالحمد بالالسنه الخمسه لهذه الحقايق الهيه فاعله كانت او كونيه قابله يكون متحدا بك فى ذاتك .

مراتب پنجگانه حمد را قيصرى در شرح فص يونسى فصوص الحكم ( ص ٣٨٢ , ط

١ ) بيان فرموده است : و اعلم ان حقيقه الذكر عباره عن تجليه لذاته بذاته من حيث الاسم المتكلم اظهارا للصفات الكماليه و وصفا بالنعوت الجلاليه و الجماليه فى مقامى جمعه و تفصيله كما شهد لذاته بذاته فى قوله شهد الله انه لا اله الا هو . و هذه الحقيقه لها مراتب : اعلاها و اوليها ما فى مقام الجمع من ذكر الحق نفسه باسمه المتكلم بالحمد و الثناء على نفسه . و ثانيها ذكر الملائكه المقربين و هو تحميد الارواح و تسبيحها لربها . و ثالثها ذكر الملائكه السماويه و النفوس الناطقه المجرده . و رابعها ذكر الملائكه الارضيه و النفوس المنطبعه مع طبقاتها . و خامسها ذكر الابدان و ما فيها من الاعضاء و كل ذاكر لربه بلسان يختص به .

چنانكه مراتب حمد را پنج گفته اند , حضرات را نيز پنج گفته اند : الحضرات الخمس