انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٠٧ - ششم اسلام و محيط زيست

الطيب و الماء الغزيز العذب و الارض الخوارة»¦؛ ١ زندگي بدون احراز سه عامل حياتي گوارا نيست: هواي پاک تمييز، آب فراوان و گوارا و زمين حاصل خيز و قابل کشت و زرع. خداوند تمام عناصر محوري مورد نياز زندگي بشر را تأمين فرمود و بهره برداري از آن ها را جزء حقوق بشر قرار داد وجامعه را به صيانت آن ها از آفت، انقراض، کمبودي و مانند آن مکلّف کرده است. اگر فرد يا جامعه، دولت يا ملّت در شناخت اين عناصر اصلي فتور وَرزد يا در تحصيل يا نگهداري آن ها قصور کند، وظيفه ديني خود را انجام نداده است؛ يعني لازم است درباره اصل هوا، کيفيت بهره برداري از اين امانت الهي و چيزهايي که آن را آلوده و بيمار مي کند و چيزهايي که در پالايش و درمان آن مؤثر است و نحوه پالايش آن، کارشناسي دقيق شده و اجرا شود. همچنين لازم است درباره اصل آب گوارا، کيفيت انتفاع از اين ذخيره خدايي و اشيايي که آن را آلوده و مريض مي کند و اموري که در تطهير و تنظيف آن مؤثر است و نحوه تصفيه آن، ابتکار فنّي معمول شود. نيز لازم است درباره اصل زمين حاصل خيز، کيفيت استفاده از اين سفره گسترده الهي و اموري که آن را ويران و بيمار مي کند و چيزهايي که در اِحيا، تسطيح، کويرزدايي و صيانت از رانش، تأثير به سزايي دارد، ماهرانه ارزيابي و اقدام شود تا دستور اسلام امتثال شده باشد.

در دين حنيف الهي ـ که در طول تاريخ به منهج ها و شريعت هاي متنوّع براي انبياي الهي تجلّي مي يافت ـ شناخت اصول زيست محيطي و تحصيل آن و پرهيز از تخريب آن و سعي براي سالم سازي آن، از بارزترين حقوق انساني و نيز از روشن ترين تکاليف بشري به شمار مي آيد تا نشاط جامعه همراه با سلامت آن و خرّمي افراد همراه با صحّت آنان تضمين شود. به همين منظور، دين هم از آلوده