انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٠ - پنجم اسلام و صلح جهانى

مردم جهان نيست: ... فأوفُوا الکيل و الميزان و لا تبخسوا الناس أشيائهم...؛ ١ يعني نه تنها در مسائل اقتصادي تطفيف و کم دادن حرام است، بلکه در تمام مسائل انساني آنچه به عين، منفعت، انتفاع و... برمي گردد و آنچه به فن آوري و ابتکار رجوع مي نمايد و آنچه به بهره وري از طبيعت از عمق دريا تا سمـْک و ارتفاع سپهر مرتبط مي شود، هرگونه بَخـْس، تضييع، آلوده نمودن و... حرام خواهد بود.

براي تأکيد مطلب و اهتمام به حقوق مردم، بعد از تحريم کم گذاشتن نسبت به منافع ملّي ديگران، هرگونه عَثو، عيـْث، ظلم و تباهي را منع فرموده است: ... فلا تَعـْثَوا في الارض مفسدين. ٢ به منظور صلح جهاني پايدار، نه تنها نبايد تن به تباهي ظلم داد و به آن مباهات کرد، بلکه بايد جلوي هر گونه تعدّي را گرفت؛ وگرنه فساد اوّلاً زمينه ضعف مراکز عبادي ـ فرهنگي را فراهم مي کند و ثانياً به گستره زمين و اهل آن مي رسد.

دو آيه در قرآن، ناظر به تأثير سوء هدم صلح و تخريب بناي صفا و نظم طبيعي است:

١ ـ الذين أُخرجوا من ديارهم بغير حقٍ إلاّ أن يقولوا ربّنا الله و لولا دفعُ الله الناس بعضَهم ببعضٍ لهدّمت صوامعُ و بيعٌ و صلواتٌ و مساجدُ يذْکر فيها اسم الله کثيراً ولَينصرونّ الله من ينصره إِنّ الله لَقوي عزيز. ٣

٢ ـ فَهَزَموهم بإذن الله و قَتَلَ داوود جالوتَ و اتاه الله المُللک و الحکمة و علّمه ممّا يشاء و لولا دفع اللهِ الناسَ بعضَهم ببعضٍ لفسدتِ الارض و لکنّ الله ذو فضلٍ علي العالمين. ٤ گرچه تناهي از ظلم و نهي ظالم به منظور توسعه صلح پايدار جهاني