انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٩٤ - ششم اسلام و محيط زيست

ب . زيبايي جهان آفرينش در نظام مند بودن آن است؛ به طوري که هر مخلوقي با هماهنگي اجزاي دروني و با هدف معين و راه و راهنماي مشخص آفريده شد. از اين رو، هم نظام فاعلي آن منسجم و عالمانه و هم نظام غايي آن مرتبط و حکيمانه است و هم نظام داخلي آن هماهنگ و خردمندانه تعبيه شده است. پيام قرآن حيکم در اين زمينه چنين است: ربنا الذي أعطي کلّ شيءٍ خلقه ثم هدي؛ ١ يعني پروردگار ما ساختار هر مخلوق را برابر استعداد، استحقاق، ظرفيت و هدف مندي او تأمين کرد؛ آن گاه او را در بستر مستقيم به مقصدي که مقصود در آن جاست، رهبري نمود. اين مثلّث ميمون، زيبايي هر چيزي را در رعايت اصول علمي و تجربي نظام هاي سه گانه مزبور مي داند و اگر آسيبي به ساختار چيزي برسد، هم او را از نيل به هدف اصيل او باز مي دارد و هم ديگران را از فيض او محروم مي کند. آن هجران و اين حرمان زشت، چهره زيباي صحنه آفرينش را مشوّه مي کنند و هرگونه تشويه خلقت که به سلامت جامعه و امنيت امّت آسيب رساند، وسوسه ابليس است؛ زيرا شيطان، مکر ابليسانه خود را در مطاوي امور، تدليس و تلبيس مي کند که يکي از آن ها تغيير ساختار هدف مند انسان يا هر موجود ديگر است: فليغيرنّ خلق الله. ٢

گروهي در اثر اغواي شيطان که با ارائه کژراهه ها و اغرا و تمويه و تسفيه، بشر فريب خورده را وادار به عصيان مي کند، به بهانه حفظ صنعتْ سنّتِ زيباي خلقت را به بدعت تبديل و نظام با شکوه آفرينش را به هرج و مرجِ آلايش و آلودگي دگرگون مي نمايند. پيام قرآن کريم درباره ناسپاسان زيست محيطي و فاقدان فرهنگ صيانت محيط زيست، اين است: ظهر الفساد في البرّ و البحر بما کسبت أيدي الناس ليذيقهم بعض الذي عملوا لعلّهم يرجعون. ٣ آنچه از دستور سپهري و