انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٧ - فوايد دين از كلام خواجه نصير طوسى (ره)

درک کنند و در صدد رفع مشکلات او برآيند؛ امّا در واقع، کار را براي خود انجام مي دهند و «حبّ الذات» و خويشتن دوستي، آن ها را وا مي دارد تا در صدد جلب منفعت به سوي خود و رفع ضرر از خود باشند و چون انسان احساس مي کند که همه به فکر خويشند، احساس تنهايي مي کند.

دين و ايمان ديني، نقش مهمي در زدودن انواع تنهايي ايفا مي کند. از اين رو، انسان مؤمن و خداباور، هيچ گاه احساس تنهايي نمي کند؛ زيرا باور دارد که خداوند از رگ گردن به او نزديک تر است: نحن أقرب إليه من حبل الوَريد ١ و هر جا که باشد، خدا با اوست: هو معکم أينما کنتم. ٢ در دعاها نيز مي خوانيم که خدا همنشين هر کسي است که با وي همنشين باشد؛ چنان که به داوود پيامبر عليه السّلام فرمود: به زمينيان بگو: ¦«إنّي جليس من جالسني و مونس لمن انس بذکري»¦. ٣

همچنين تنها خدا انسان را درک مي کند؛ زيرا خدا بين انسان و تمام حقيقت او حائل مي شود: أنّ الله يحول بين المرء و قبله ٤ و خداوند از سرّ و پنهان تر از سرّ آگاه است: يعلم السِّرّ و أخفي ٥ و نيز خداوند که علم مطلق و قدرت مطلق و رحمت مطلقه دارد، توانايي از بين بردن نقايص و ضعف هاي انسان را دارد: إنّ الله بکل شيءٍ عليم؛ ٦ أنّ الله علي کل شيءٍ قدير؛ ٧ أنّ اللّه رؤُوف رحيم ٨ و همچنين خداوند چون غني مطلق است، در صدد رفع مشکلات انسان بر مي آيد؛