انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٣٨ - ويژگى هاى رفتار اقتدارآور

٣ ـ رفتار برخاسته از قلب خدايي

رفتاري پايه اقتدار ملّي است که از پايگاه منيع قلبي، مايه گرفته باشد؛ هرگاه قلب، حرم امن خدا شد و فرشتگان رحمت در آن هبوط داشتند و پيامِ آرامشْ آفرين را در آن تعبيه کردند، گفتار، رفتار، نوشتار و سرانجام، سنّت و سيرت چنين صاحب دلي سبب اقتدار ملّي خواهد شد؛ زيرا از چنين دلي، جز آثار توحيد که همان وحدت و وفاق استْ سر نمي زند؛ چنان که همه پيامبران و امامان معصوم عليهم السّلام و راهيان راه مستقيم، چنين بوده و هستند.

هرگاه قلب، خانه امن ابليس باشد و شياطينِ نقمت، در آن وسوسه کنند و با تسويل و زيبا نشان دادن زشت و زشت کردن زيبا، حق را به جاي باطل و صدق را به جاي کذب قرار دهند و با تدليس و تلبيس، آرايش و آرامش بنامند، قيام و قعود و موافقت و مخالفت و سرانجام، سريره چنين شخص مخدوع و مغروري، سبب وهنِ ملّي و تشويه چهره ملت است؛ زيرا از چنين شخص فريب خورده اي که تنها بانگ ابليس أنا خيرٌ منه ١ را شنيده و مي شنود، جز کوبيدن بر طبل تکبّر و غرور چيزي برنمي آيد؛ نمونه آن، نمرود است که در ساحت قدس ابراهيم خليل عليه السّلام که برهانِ ربّي الذي يحيي و يميت ٢ اقامه فرمود، وقيحانه مغالطه أنا أُحيي و أُميت ٣ را ارائه مي کند و خود را پروردگار حيات و ممات مي داند؛ نمونه ديگر، فرعون است که در آستان مقدس موساي کليم عليه السّلام که برهان ربّنا الذي أعطي کلّ شيءٍ خلقه ثمّ هدي ٤ اقامه فرمود، طاغيانه مغالطه أنا ربّکم الاعلي ٥ و ما علمت لکم من إله