انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٦ - پنجم اسلام و صلح جهانى

وکلّم الله موسي تکليماً - رسلاً مُبَشّرين ومنذرين لئلاّ يکون للنّاس علي الله حجةٌ بعد الرُسُل وکان الله عزيزاً حکيماً؛ ١ و فرستاديم رسولاني هم شرح حال آنان را از پيش بر تو حکايت کرديم و آن ها که حکايت ننموديم بر تو؛ و خدا با موسي به طور روشن و آشکار سخن گفت؛ رسولاني را فرستاد که نيکان را به رحمت ابدي خدا بشارت دهد و بدان را هشدار دهند تا آن که پس از فرستادگان اين همه رسولان، مردم را بر خدا حجتي نباشد و خدا هميشه مقتدر و کارش همه بر وفق حکمت است.

هدايت اسلام درباره عدم کفايت ره آورد عقلي و تجربي بشر براي تأمين تمدّني که عين تدين الهي باشد بازگو شد، رهنمود اسلام درباره پرهيز از به کارگيري علوم بشري به منظور تباهي محيط زيست و محروم کردن ديگران از حقوق خداداد، چنين است: ... فاذکروا الاء الله و لاتعـْثَوا في الارض مفسدين؛ ٢ پس، نعمت هاي خدا را ياد کنيد و در زمين به فساد و تبه کاري برنخيزيد؛ ظهر الفساد في البرّ والبحر بما کسبت أيدي النّاس ليذيقَهم بعضَ الذي عملوا لعلّهم يرجعون؛ ٣ فساد و پريشاني به کرده خود مردم در همه برو بحر زمين پديد آمد تا ما هم کيفر بعضي اعمالشان را به آن ها بچشانيم؛ باشد که برگردند.

تجربه تلخ تاريخ در گذشته و حال نشان مي دهد که ره آورد سلاح علمي بدون صَلاح ديني، چيزي جز طلاح زورمداران و طغواي طاغيان نبوده و نيست؛ پيام اسلام در اين باره چنين است: قالت إنّ الملوک إذا دخلوا قريةً أفسدُوها و جعلوا أَعِزّةَ أهلها أذلّةً وکذلک يفعلون؛ ٤ گفت: پادشاهان چون به دياري حمله آرند، کشور را ويران سازند و عزيزترين اهل آن ديار را ذليل ترين قرار مي دهند و رسم و