حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٨٤ - پيام پيامبر بزرگ اسلام (صلّي الله عليه وآله) از كنار كعبه

نبي اكرم  (صلّي الله عليه وآله) در اين سخنراني اينگونه دعا كردند :

«خداوندا ! رحمت آر و طراوت و سرسبزي ده به آن كس كه سخن مرا بشنود و بفهمد و به ديگران برساند[١].

آن شخصيت عالي آسماني و آن انسان ملكوتي كنار خانه خدا ايستاد و روي مبارك خويش را به طرف جمعيت كرده و با صداي بلند فرمود:

خداوند بزرگ را سپاس و حضرتش را ثنا، از او كمك مي جويم و بخشش و لطفش را مي طلبم و به وجود مقدسش باز گشت ماست و از شر و خطر نفس و كردارهاي ناروا به او پناه مي بريم.

هر كس را خدا دستگيري كند، كسي قدرت ضرر زدن به او را
ندارد و آن كس را كه خدا به خود واگذارد، منجي و راهبري
نخواهد داشت.

گواهي مي دهم كه جز او معبودي نيست و اقرار مي كنم كه حضرتش را شريكي نمي باشد و اين كه محمد  (صلّي الله عليه وآله) بنده و پيامبر اوست ; مردم ! من هم بشري هستم ميان شما، شايد مرا ديگر در اين جايگاه نبينيد، پس آنچه به نفع شما مي گويم بشنويد و انديشه كنيد و به مردمي كه در اينجا حضور ندارند، برسانيد.

١ ـ اي بندگان خدا ! شما را به خودداري از گناه و فرمان بردن از برنامه هاي الهي دعوت كرده و تشويق مي كنم و سخنم را با بهترين دستور كه تقوا است آغاز مي نمايم.

[١] تحف العقول : ٣١ ; الخصال : ٢/٢٥٧ ; بحار الأنوار : ٢١/٣٨٠ ; سيره ابن هشام : ٤/٢٥٠ ; تاريخ يعقوبي : باب حجة الوداع ; تاريخ طبري : ٣/١٦٨.