حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٢١ - رابطه معنويت قلب با كعبه

بر زائر بيت الله واجب و لازم است كه قبل از حركت به آن مكان شريف، دل از تمام كدورت ها پاك و جان از همه آلايش ها پيراسته كند.

كعبه، قلب معنويت، مركز عبوديت، جايگاه خلوص و محل خضوع و خشوع است و دلي كه از اين اوصاف عالي بهره ندارد، در آنجا جاي نخواهد داشت. بدون نفس تزكيه شده و قلب آراسته به حقايق و اوصاف الهي، نمي توان راهي به آن حريم مقدس و حرم با عظمت پيدا كرد، كه راه رسيدن انسان به حضرت معبود تنها قلب سليم است و بس; و قلب سليم، قلب خاشع و خاضع، مؤمن و متقي، رقيق و رحيم، رؤوف و كريم و آراسته به يقين است.

تااز خودبيني هاي شيطاني بي خود نگرديوازشرارت هاي نفس پاك نشويواز چاه تاريك رذايل بيرون نيايي و خويشتن الهي خود را باز نيابي و جان را از بيگانگان و دشمنان بي نياز نسازي، به خانه حق راه پيدا نكني.

آري، چون دل از غير فارغ ساختي، نفس از رذايل پرداختي، لباس شيطنت از تمام وجود انداختي و هويت خود را به تمام معني به حضرت مولا باختي، لياقت ورود در حرم را براي خود مهيا ساختي; كه بدن و جسم را به آن حريم دعوت نكرده اند، بلكه دعوت به بارگاه قدس متوجه «انسان» است و انسان آن موجودي است كه به صفات حضرت دوست متصف باشد.

فيلسوف و فقيه بزرگ، مرحوم حاج شيخ محمد حسين غروي اصفهاني معروف به كمپاني خطاب به انسان مي فرمايد :

گهي به كعبه جانان سفر تواني كرد *** كه در مناي وفا ترك سر تواني كرد