حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٨٠ - جلوه اي از بندگي ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام)

( الْعَاكِفِينَ ) يا بنا به آنچه كه در سوره حج آمده: ( الْقَائِمِينَ )[١]گويا اشاره به قيام به حق و وظيفه پس از طواف است، آن گاه عاكف يا قائم از نيم يا بيشتر وجود خود و جهان چشم مي پوشد و فاني در پرتو عظمت و قدرت مي گردد و در برابر آن خم شده و براي قرب به آن به صورت ركوع درمي آيد، ( وَالرُّكَّعِ ).

پس از آن كه در انوار عظمت فرو رفت و يكسره فاني شد، به صورت سجده چشم از همه چيز برداشته و سر به خاك مي نهد و هستي خود را در برابر اراده ازلي از دست مي دهد، ( السُّجُودِ ). وسجده گذاران.

جلوه اي از بندگي ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام)

زائر همين كه وارد مسجد الحرام مي شود و نظر به كعبه مي اندازد بايد به ياد آورد كه چون ابراهيم و اسماعيل برابر با عهد خداوندي خانه را آراستند و حقايقي از حضرت حق درخواست كردند كه خداوند عزيز از آن حقايق در آيات ١٢٧ ـ ١٣٠ سوره بقره خبر مي دهد.

( رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا )[٢].

پروردگارا ! [ اين عمل را ] از ما بپذير.

دعا كردند و درخواست نمودند، دعايي كه خضوع و انقطاع آن دو را آشكار مي نمايد و از راز دلشان پرده برمي دارد و از زبانشان سر مي زند، گويا آنان چنان در برابر عظمت و اراده حق مقهور بودند كه كار بنا در

[١] حج (٢٢) : ٢٦.

[٢] بقره (٢) : ١٢٧.