حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٢٥ - كعبه دل

( وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَي الْقُلُوبِ )[١].

و هر كس شعاير خدا را بزرگ شمارد، بدون ترديد اين بزرگ شمردن ناشي از تقواي دل هاست.

هنوز قالب ها نبود و كعبه نبود كه روح ها به كعبه زيارت مي كردند، دريغا كه بشريت نمي گذارد كه به كعبه ربوبيت رسيم و بشريت نمي گذارد كه ربوبيت رخت بر صحراي صورت نهد !

هر كه نزد كعبه گِل رود خود را بيند و هر كه به كعبه دل رود خدا را بيند، ان شاء اللّه كه خدا ما را حج حقيقي روزي كند.

چون دل تصفيه كردي و آن را به نور معرفت آراستي و بر يقين و عشقش استوار نمودي، حرمتي ما فوق حرمت كعبه براي آن كسب كردي، با چنين دل به حج خانه حق برو كه خود را با معنويت كعبه ـ يعني آن نوري كه در قيامت از حقيقت آن خانه به شفاعتت آيد ـ هماهنگ نموده و به موقفي عظيم و مقامي جليل دست يافته اي و بدان كه حرمت دل ـ در صورتي كه به حقيقت، بيت اللّه و عرش اللّه گردد ـ با حرمت كعبه قابل قياس نيست.

پروين اعتصامي در اين زمينه چه نيكو سروده :

گه احرام روز عيد قربان *** سخن مي گفت با خود كعبه زين سان

كه من مرآت نور ذوالجلالم *** عروس پرده بزم وصالم

[١] حج ( ٢٢ ) : ٣٢.