حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٨٣ - عظمت حج و ثواب آن

به امام باقر  (عليه السلام) عرضه داشتم : چرا حج را «حج» مي گويند ؟

فرمود : فلان كس حج گزارد يعني رستگار شد[١].

آري، كسي كه از نظر ظاهر به زيارت خانه و از نظر باطن به زيارت صاحب خانه مشرف شود، به رستگاري رسيده است. كدام برنامه براي انسان در تمام طول زندگيش والاتر از اين كه پروردگار بزرگ عالم اجازه ورود به حريم قدسش را به او بدهد، دلش را مهبط انوار خود كند و قلبش را هم چون آيينه صفا و جلا بدهد، در حدي كه از ژرفاي دل او چشمه عشق بجوشد و انسان، اين ذره بي مقدار، در مدار بي نهايت در بي نهايت موفق به طواف گردد و دست گدايي به دامن غناي او زند.

پيامبر بزرگ اسلام  (صلّي الله عليه وآله) فرمود :

كسي كه بميرد و قدرت بر حج داشته، ولي بجاي نياورده به مرگ يهودي يا نصراني مرده است.[٢]

امام صادق  (عليه السلام) فرمود :

آن كس كه به خاطر فلاكت، يا نداشتن قدرت جسماني، يا مانع شدن ستمگر، نتوانست حج كند معذور و در غير اين صورت به هنگام مرگ، يهودي يا نصراني از دنيا خواهد رفت[٣].

[١] علل الشرايع : ٢/٤١١، باب ١٤٨، حديث ١ ; وسائل الشيعه : ١١/١٠٣، باب ٣٨، حديث ١٤٣٥٦ ; بحار الأنوار : ٩٦/٢، باب ١، حديث ١.

[٢] محجة البيضاء : ٢/١٤٥، كتاب أسرار الحج.

[٣] الكافي : ٢/٢٦٨، باب من سوف الحج وهو مستطيع، حديث ١ ; من لا يحضره الفقيه : ٢/٤٤٨، باب تسويف الحج، حديث ٢٩٣٥ ; وسائل الشيعه : ١١/٢٩، باب ٧، حديث ١٤١٦٢ ; محجة البيضاء : ٢/١٤٥، كتاب اسرار الحج.