حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٥٢ - توبه خالص، شرط سفر حج

امروز اين سفر به نظر آسان مي آيد: انجام مراسم و مناسك و اعمال با آسايش و رفاه كامل طي چند روز و بازگشت به شهر و ديار; ولي اين حج نيست، حج اگر از ديدگاه قرآن و روايات به خصوص آيات و روايات عرفاني ـ بررسي شود، درياي پرموجي از معنويت به نظر مي رسد كه ساحلش ناپيداست; سفري كه پايانش مهماني حضرت حق است و هر كس به طور عادي لايق اين مهماني نيست.

مهمان بايد داراي شرايطي باشد كه لياقت حضور براي او محقق گردد و آن شرايط يا آن مقدمات به فرموده امام صادق  (عليه السلام) عبارت است از غسل فكر و نفس با توبه خالص و پوشيدن لباس صدق و صفا و خضوع و خشوع.

در اينجا لازم است به واقعيت هاي اين سفر و مناسك آن اشاره رود تا بر زائران بيت يا در حقيقت زائران صاحب بيت معلوم شود كه كجا مي روند و براي چه مي روند و به خاطر كه مي روند.

در اين زمينه ناصر خسرو قصيده زيبايي دارد كه ذكر آن قصيده خالي از لطف نيست.

حاجيان آمدند با تعظيم *** شاكر از رحمت خداي كريم

آمده سوي مكه از عرفات *** برده لبيك عمره از تعظيم

يافته حج و عمره كرده تمام *** بازگشته به سوي خانه سليم

من شدم ساعتي به استقبال *** پاي كردم برون زحد گليم

مرمرا در ميان قافله بود *** دوستي مخلص و عزيز و كريم

گفتم او را بگوي چون رستي *** زين سفر كردن به رنج و به بيم

شاد گشتي از آن كه حج كردي *** چون تو كس نيست اندرين اقليم