حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٢١ - توبه

هواي نفس را كنار گذارد، ببيند غرضش از اين سفر امتثال امر الهي و رسيدن به ثواب و فرار از عقاب اوست يا نستجير باللّه غرضش تحصيل اعتبار يا خوف از مذمّت مردم يا تفسيق آن ها يا از ترس فقير شدن است ـ چنان كه معروف است هر كه ترك حج كند مبتلا به فقر مي شود ـ يا امور ديگر، از قبيل تجارت و خوش گذراني و سير در بلاد و غير ذلك را غرض دارد.

اگر درست تأمل كند خودش مي فهمد كه قصدش چيست، اگر معلوم شد كه وجه همت خدا نيست، بايد سعي در اصلاح قصد خود كند و لا اقل ملتفت به قبح اين مسئله گردد كه قصد حريم ملك الملوك را نموده ولي براي اين مسائل مادي و خيالي و بي فايده، در اينجاست كه بايد به نحو خجالت آغاز سفر كند، نه به نحو غرور و غفلت.

توبه

دوم: اين كه تهيه حضور ببيند از براي مجلس روحانيين، با بجا آوردن يك توبه حقيقي، يعني توبه اي كه تمام مقدمات در آن رعايت شود، از قبيل رد حقوق چه ماليه مانند خمس و ردّ مظالم و كفارات، يا غير ماليه مانند غيبت و اذيت و هتك عرض و ساير جنايات بر غير كه لازم است به آن صورتي كه در كتب فقهي يا روايي آمده از صاحبانش حلاليت بخواهد.

و اگر پدر و مادرش هستند آنان را از خود راضي كند تا پاك و پاكيزه از منزل درآيد، بلكه تمام علايق خود را جمع آوري نموده، مشغله هاي قلبي خود را قطع نمايد تا به تمام قلب رو به خداي خود كند، هم چنين