حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٢٦ - زاد و راحله حج

توكل بر خدا

نهم : اعتمادش به كيسه و قوه و قدرت خود نباشد، بلكه در همه حال بايد اعتمادش به صاحب بيت باشد، مقدمات اين سفر بيش از اين است كه به رقم رفت، ولي در خانه اگر كس است يك حرف بس است.

بايد تأمل كند و بداند كه اين سفر جسماني الي اللّه است و يك سفر ديگري هم روحاني الي اللّه بايد داشته باشد و آن اين كه از اين بي خيالي و غفلت و جهل به اين حقيقت سفر كند كه براي خوردن و آشاميدن به دنيا نيامده، بلكه خلقت او براي معرفت و تكميل نفس است كه اين سفر عجيب سفري است و اين سير عجايب سيري است.

زاد و راحله حج

و بداند همان طور كه در سفر ظاهري حج، زاد و راحله و همسفر و امير حاج و دليل و خادم و غيره لازم دارد ـ كه اگر هر كدام نباشد كار لنگ است و به منزل نخواهد رسيد بلكه به هلاكت خواهد افتاد ـ در آن سفر هم بعينه به اين ها محتاج است، ورنه قدم از قدم نمي تواند برداشت و اگر بدون اين ها سير كند، قطعاً رو به تركستان است نه كعبه حقيقي.

اما راحله او در اين سفر بدن اوست، بايد به نحو اعتدال از خدمت آن مضايقه نكند و نه چنان او را سير كند كه از جلوگيري طغيانش عاجز شود و نه چنان به او گرسنگي دهد كه ضعف بر او غالب شود و از كار عبادت باز ماند.

خَيْرُ الأمُورِ أوْسَطُها.[١]

[١] عوالي اللآلي : ١/٢٩٦، حديث ١٩٩ ; بحار الأنوار : ٧٤/١٦٨، باب ٧، حديث ٢.