حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٣٨ - نجات از حق الناس

راه نجاتي هست ؟

حضرت فرمود: اگر تو را راهنمايي كنم به راهنمايي من توجه مي كني؟

گفت : آري.

حضرت فرمود : از آنچه با تكيه بر بني اميه جمع كرده اي خود را آزاد كن، هر كس را مي شناسي كه مالي از او نزد توست، آن را به او برگردان و هر كه را نمي شناسي، از جانب او در راه خدا صدقه بده، اگر اين كار را انجام دهي، بهشت را براي تو ضامن مي شوم.

علي بن ابي حمزه مي گويد : آن جوانمرد با ما به كوفه برگشت. به فرمان امام صادق (عليه السلام) عمل كرد و چيزي براي خود باقي نگذاشت، حتي لباس بدن خود را هم از خود دور كرد.

من مبلغي به او دادم و لباسي براي او خريدم و برايش خرجي فرستادم. مدّتي نگذشت كه مريض شد، از او عيادت كرديم، پس از آن روزي به سراغش آمدم كه در حالت احتضار بود، چشمش را گشود و گفت : اي علي بن حمزه ! به خدا قسم امام صادق به عهدش وفا كرد، آن گاه از دنيا رفت، تا دفن او متولي امرش شديم، پس از مدتي به محضر امام صادق  (عليه السلام) شتافتم، به من نظر كرد و فرمود : واللّه نسبت به دوستت به عهدم وفا كردم.

عرضه داشتم : فدايت شوم درست مي گويي، به خدا قسم او نيز همين جمله را وقت مرگش گفت[١].

اي كساني كه اراده حج داريد، هم چون اين جوانمرد، خود را از

[١] الكافي : ٥/١٠٦، باب عمل السلطان و جوائزهم، حديث ٤ ; وسائل الشيعه : ١٧/١٩٩، باب ٤٧، حديث ٢٢٣٤٣ ; بحار الأنوار : ٤٧/٣٨٢، باب ١١، حديث ١٠٥.