حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٤٨ - ٢ ـ نگاه در آيينه

درياي رحمت در حركتي و مقصدت اتصال به لطف و كرم اوست، شكار نوعي تفريح است و تو را از رسيدن به هدف باز مي دارد، از طرفي در آن موقعيت آسيب رساندن به جانداران گناه است و از طرف مولايت نهي اكيد شده است.

از طرفي خود تو اكنون صيد عالم معنايي و مجذوب جهان ملكوت، با دنبال كردن صيد، از آن مقام بلند به پستي رسيده و از آن حريم عالي جدا خواهي شد، سعي كن چشم حق بينت باز باشد و مواظب دل باش، باشد كه جمال مولا در آن تجلي كرده و تو را از اسارت ها نجات بخشيده و به حضورش بپذيرد.

٢ ـ نگاه در آيينه

آري، در اين موقعيت عالي و گران، بايد چشم انداز تو مقام عالي قرب باشد و نظر تو متوجه تكاليف و مسؤوليت هايي كه از طرف حضرت دوست بر عهده تو است.

چشم تماشا به اوامر و نواهي مولا انداز و از خود ديدن و خود تماشا كردن و خودبيني بپرهيز.

در هر صورت در آنجا به خود منگر كه اگر با ديد الهي نظر كني، خودي براي تو نمانده و اصولاً خودي براي تو متصور نيست.

اگر هم بنا شود به خود بنگري به نقايص و عيوبت بنگر و ببين آيا حضرت دوست تو را با اين همه عيب مي پذيرد ؟ !

راستي كه آنجا جاي رفع عيب و شستشوي باطن است، جايگاه آزادي از ما سوا و پيوند يافتن با اوست.