حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٠١ - حج يا معراج ملكوتي

براي ورود به حرم غسل كرد، من هم غسل كردم، بعد امام دعاي ورود به
حرم را خواند و گريست، سپس براي ورود به حرم پاها را برهنه كرد و با پاي برهنه در حال تواضع قدم در حرم نهاد و قدم برداشت و فرمود :

اي ابان ! هر كس اين عمل را بجا آورد، براي خدا، اينطور كه من بجا آوردم و تو ديدي، خداي سبحان صد هزار سيئه از او محو مي كند و صد هزار حسنه براي او مي نويسد و صد هزار درجه براي او ترفيع دهد و صد هزار حاجت او را برآورد[١].

حج يا معراج ملكوتي

چون با ديده بصيرت به عمل حج بنگري، آن را معراجي ملكوتي براي روح خواهي يافت كه از بركت آن معراج، به فيوضات عالي الهي مي رسي.

يكي از بينايان راه مي گويد :

عمل حج را نمي توان با ساير مقررات دين مقايسه نمود، چه، براي بسياري از عبادات مانند : نماز و روزه و ذكر خداوند و مانند اين ها اگر چه تأثير و نتيجه نيكو در روحيه شخص دارد، امّا آن اثر به هر اندازه كه باشد، محدود به حد معيني است، ولي عمل حج اگر از روي التفات و با رعايت اركان و شرايط مقرره باشد و به علت عدم توجه به حقيقت آن تباه نشود، كارزاري است كه انسان را به تمامي آنچه گفته شد، مي رساند.

حج در روان انسان نيرويي ايجاد مي كند كه تا زنده است، در پنهان و

[١] الكافي : ٤/٣٩٨، باب دخول الحرم، حديث ١ ; وسائل الشيعه : ١٣/١٩٥، باب ١، حديث ١٧٥٥٢ ; بحار الأنوار : ٩٦/١٩٢، باب ٣٤، حديث ٣.