حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٥٣ - ٧ ـ پوشاندن روي پا

( إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُويً )[١].

زيرا تو در وادي مقدس طوي هستي.

اگر بتواني به كلي پا برهنه حركت كن، اگر نه از كفش بسيار ساده آن هم در حدي كه روي پا را نپوشاند به سوي مسجد الحرام متوجه شو، تا از نظر ظاهر نهايت تواضع را در پيشگاه كبريايي او رعايت كرده باشي و از نظر باطن به تدريج به حال خشوع برسي و براي شنيدن نداي محبوب دلربايت از وادي سيناي قلب و طور جان آماده گردي.

كفش متكبران از پاي به در كن، جلال و جبروت ظاهري و اعتباري را از سراسر وجود بريز، آهسته قدم بردار، با وجود مبارك مولايت زمزمه كن و حال معنوي خود را ادامه بده تا جواب آن جناب را از درون قلب بشنوي، در حالي كه از ديدگانت اشك شوق يا اشك ندامت از گذشته خويش بر چهره ات جاري است، با كمال ذلت و خاكساري به حريم مقدس او عرضه بدار :

كسي كه روي تو ديده ست حال من داند *** كه هر كه دل به تو پرداخت، صبر نتواند

هر آدمي كه دو چشمش بر آن جمال افتاد *** دلت ببخشد و بر جانت آفرين خواند

چه روزها به سر آورد جان منتظرم *** به بوي آن كه شبي با تو روز گرداند

[١] طه (٢٠) : ١٢.