حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٠٣ - حج يا معراج ملكوتي

خوشا قلبي كه پاك از كينه و كبر و نفاق آيد *** خوشا عقلي كه عشق آرد به كوي دوست مهمانش

خوشا بزمي كه آنجا درس عشق و عاشقي گويند *** خوشا جمعي كه زلف يار گرداند پريشانش

خوشا مرغي كه مي نالد به باغي هم چو مشتاقي *** كه دور افكنده دوران سپهر از وصل جانانش

خوشا شادان دلي هم چون الهي با خيال او *** كه عشق روي ياري مي كند سر در بيابانش

هنگامي كه حاجي پوشش و كيفيت خود را تغيير داد و خواري و بيچارگي خود را آشكار نمود، بر خود لازم مي داند كه دلش پاك و كردارش پاكيزه و گفتارش راست و بي آلايش باشد، كسي را از خود نرنجاند و براي خشنودي حضرت پروردگار از روي صفا و حقيقت از خود بگذرد و هستي خود را از هرگونه آلودگي و آميختگي به اغراض، دور و متوجه حق تعالي سازد.

در نتيجه هنگامي كه عملش را تمام نموده نور معرفت، دل او را گرفته و روشن ساخته و گوشه هاي قلب او از همه رخنه هاي ريز و باريك شرك و كفر پاك شده است و فايده عملش در همه ابعاد و زواياي وجود او سرايت نموده، همه را اسلام آورنده و در راهي كه خداوند متعال مقرر فرموده پشتيبان يكديگر و همدست و هم آهنگ و يگانه و خرسند مي بيند. نفس او به روح تبديل گشته و گمان و انديشه بي جاي او را تعقل و
دانش هاي بي حقيقت او را حكمت و برهان جايگزين گشته است. صفات زشت او نيكو و پسنديده شده و شهوات او به عفت و پاك دامني، خشم او